De Vallei Verlaten

Tomas had weer dienst. Hij vond Polly bij de kiosk van het bezoekerscentrum, net na zonsopgang. Hij had een verse thermoskan koffie bij zich. Hij zette die op een bankje en ging ernaast zitten.

Tomas was on duty again. He found Polly at the visitor centre kiosk just after sunrise. He had a fresh Thermos of coffee. He set it on a bench and sat down next to it.

Een tijdje zeiden ze niet veel. Polly poetste haar vleugelveren. De ochtend was koel en rook naar de rivier.

They did not say much for a while. Polly preened her wing feathers. The morning was cool and smelled of the river.

"Ik neem aan dat je verder trekt," zei Tomas uiteindelijk.

"I imagine you're moving on," Tomas said eventually.

Polly kantelde haar rode kop. Hij knikte langzaam.

Polly tilted her red head. He nodded slowly.

Hij vertelde haar over de rest van het park, de delen waar ze nog niet was geweest. Het hoogland langs Tioga Road, met zijn meren en kale granieten koepels. Hetch Hetchy, de andere vallei in het noorden, meer dan honderd jaar geleden afgedamd en omgevormd tot een reservoir, nog steeds prachtig, nog steeds grotendeels leeg. De sequoia's in Tuolumne Meadows. Hij sprak over deze plekken met de kalme trots van iemand die veertien jaar heeft besteed aan het leren kennen van één stuk bergen.

He told her about the rest of the park, the parts she had not been to. The high country off Tioga Road, with its lakes and bare granite domes. Hetch Hetchy, the other valley to the north, dammed and turned into a reservoir more than a hundred years ago, still beautiful, still mostly empty. The grove of redwoods up in Tuolumne Meadows. He spoke of these places with the calm pride of someone who had spent fourteen years getting to know one stretch of mountains.

"Deze plek laat je niet echt alles zien," zei hij. "Zelfs als je hier woont. Je vangt stukjes op. De slechtvalken, de lelies, de Melkweg op woensdag maar niet op donderdag. Mensen komen drie dagen en denken dat ze het gezien hebben. Ze hebben een ansichtkaart gezien." Hij nam een slok van zijn koffie. "Beter om één stuk helemaal te zien, denk ik. De slechtvalken waar ik je over vertelde? Veertien jaar en ik weet nog steeds niet wat ze morgen gaan doen."

"This place doesn't really show you everything," he said. "Even if you live here. You catch pieces. The peregrines, the lilies, the Milky Way on Wednesday but not on Thursday. People come for three days and think they saw it. They saw a postcard." He sipped his coffee. "Better to see one piece all the way through, I think. The peregrines I told you about? Fourteen years and I still don't know what they're going to do tomorrow."

Polly dacht aan haar duiken van de El Capitan-richel. Ze was nog geen enkele keer netjes geland. Maar ze was er wel elke keer minder slecht in geworden. Ze dacht dat ze haar hele leven minder slecht zou kunnen blijven worden.

Polly thought about her dives off the El Capitan ledge. She had not landed cleanly once. She had also gotten less bad at it each time. She thought she could keep getting less bad for a lifetime.

Een shuttlebus reed voor. Dezelfde groene bus. Dezelfde chauffeur. De chauffeur zwaaide naar Tomas toen ze de deur opendeed. Tomas zwaaide terug.

A shuttle bus pulled in. The same green bus. The same driver. The driver waved at Tomas as she opened the door. Tomas waved back.

"Daar ga je," zei hij. Hij stond op. Hij had zijn koffie niet op.

"Off you go," he said. He stood up. He had not finished his coffee.

Polly strekte haar blauwgroene vleugels. De deur van de shuttle stond nog open. Ze kon de opwarmende dennen van het ochtendbos ruiken en de vage diesel van de bus en de rivier daarachter.

Polly stretched her blue-teal wings. The shuttle door was still open. She could smell the warming pine of the morning forest and the faint diesel of the bus and the river beyond.

Ze steeg op van de leuning van het bankje, cirkelde eenmaal boven het bezoekerscentrum en klom. De vallei viel weg. El Capitan stond links. Half Dome rechts. De Merced stroomde over de bodem.

She lifted off from the bench railing, circled once over the visitor centre, and climbed. The valley dropped away. El Capitan stood on the left. Half Dome on the right. The Merced ran the floor.

Bij de rand draaide ze naar het westen. Onder haar joeg een slechtvalk op een kleine zwerm gierzwaluwen langs de klif. Polly keek er een halve minuut naar. Toen vond ze de wind die ze wilde en liet die haar het park uit dragen.

At the rim, she banked west. Below her, a peregrine was hunting a small flock of swifts along the cliff face. Polly watched it for half a minute. Then she found the wind she wanted and let it carry her out of the park.

Achter haar was Tomas al op weg naar de weide. Hij had een clipboard bij zich. Er zouden maïsbloemen zijn om vandaag te markeren, en morgen, en volgend jaar.

Behind her, Tomas was already moving on toward the meadow. He had a clipboard out. There would be corn lilies to mark today, and tomorrow, and next year.