Ural Dağlarını Geçerken

Üçüncü sabah, tren Yekaterinburg'da durdu. Galina gece çoktan ayrılmıştı. Pavel hâlâ uyuyordu. Boş ranzalara iki yeni yolcu gelmişti: yirmi yaşlarında, henüz giyilmemiş kadar temiz bir üniforma giymiş bir asker ve gri-sarı saçlı, yanında bir balıkçılık kutusu taşıyan yaşlı bir adam.

On the third morning, the train stopped at Yekaterinburg. Galina had already left in the night. Pavel was still asleep. Two new passengers had taken the empty bunks: a soldier of perhaps twenty in a uniform too clean to have been worn yet, and an older man with grey-yellow hair and a fishing tackle box.

Polly pencereye doğru zıpladı.

Polly hopped to the window.

Yekaterinburg, Ural Dağları'ndaki en büyük şehirdir. Ural Dağları, Avrupa'yı Asya'dan ayırır. Yüksek değiller, duvardan ziyade uzun bir aşınmış sırt gibiler. Ama çok eskiler. Beş yüz milyon yıl önce, Ural Dağları zaten büyük bir sıradağdı. Yarım milyar yıl boyunca aşındılar ve hâlâ oradalar. Yeryüzündeki en eski dağlardan bazılarıdır.

Yekaterinburg is the largest city in the Urals. The Ural Mountains divide Europe from Asia. They are not high, more a long worn ridge than a wall. But they are old. Five hundred million years ago, the Urals were already a major mountain range. They have been worn down for half a billion years and are still there. They are some of the oldest mountains on Earth.

Trans-Sibirya Demiryolu, Ural Dağları'nı Yekaterinburg üzerinden geçer. Hattın 1.777. kilometresinde, bir tarafında AVRUPA, diğer tarafında ASYA yazan küçük bir işaret var. Kondüktör, Polly'ye küçük bir gülümsemeyle bu işaretin turistik bir icat olduğunu söyledi. Gerçek sınır, coğrafi olarak, belirgin bir noktada değildi. Bölme çizgisi, kabaca Ural Nehri'nin su bölümü boyunca uzanır.

The Trans-Siberian crosses the Urals through Yekaterinburg. There is a small marker at kilometre 1,777 of the line that says EUROPE on one side and ASIA on the other. The conductor told Polly, with a small smile, that the marker was a tourist invention. The real border, geographically, was not at a clean point. The dividing line runs roughly along the watershed of the Ural River.

Ama sembolik geçiş önemliydi.

But the symbolic crossing was the point.

Balıkçılık kutusu olan yeni yolcu kutusunu açtı ve masaya yemlerini serdi. Onları renklere göre düzenledi.

The new passenger with the tackle box opened it and laid out his lures on the table. He arranged them by colour.

"Nerede balık tutuyorsunuz?" diye sordu Polly.

"Where do you fish?" Polly asked.

Adam başını kaldırdı. "Baykal Gölü," dedi. "Üç gün içinde. Omul. Baykal'ın somonu. Dünyanın başka hiçbir yerinde bulamazsınız." Yeşil ve gümüş bir kaşığa işaret etti. "Ben bunu kullanırım."

He looked up. "Lake Baikal," he said. "In three days. Omul. The salmon of Baikal. You will not find it anywhere else in the world." He pointed at a green-and-silver spoon. "This is what I use."

Birkaç saat sonra, Pervouralsk yakınlarında, tren bir açıklıktaki küçük beyaz bir obeliskin yanından yavaşça geçti. Bir tarafında AVRUPA, diğer tarafında ASYA yazıyordu. Üç turist trene el salladı. Pavel, dizüstü bilgisayarından bir elini kaldırdı ve karşılık verdi.

A few hours later, near Pervouralsk, the train slowed past a small white obelisk in a clearing. EUROPE on one side. ASIA on the other. Three tourists waved at the train. Pavel lifted one hand from his laptop and waved back.

Obelisk kayboldu. Tren, küçük bir sokağı geçer gibi bir kıtayı geçmişti.

The obelisk slid away. The train had crossed a continent the way you might cross a small street.