De Oeral Oversteken

Op de derde ochtend stopte de trein in Jekaterinenburg. Galina was 's nachts al vertrokken. Pavel sliep nog steeds. Twee nieuwe passagiers hadden de lege bedden ingenomen: een soldaat van misschien twintig in een uniform dat nog te schoon was om gedragen te zijn, en een oudere man met grijsgelig haar en een viskoffer.

On the third morning, the train stopped at Yekaterinburg. Galina had already left in the night. Pavel was still asleep. Two new passengers had taken the empty bunks: a soldier of perhaps twenty in a uniform too clean to have been worn yet, and an older man with grey-yellow hair and a fishing tackle box.

Polly sprong naar het raam.

Polly hopped to the window.

Jekaterinenburg is de grootste stad in de Oeral. De Oeralgebergte verdeelt Europa van Azië. Ze zijn niet hoog, meer een lange versleten rug dan een muur. Maar ze zijn oud. Vijfhonderd miljoen jaar geleden waren de Oeral al een belangrijk gebergte. Ze zijn al een half miljard jaar aan het slijten en zijn er nog steeds. Het zijn enkele van de oudste bergen op aarde.

Yekaterinburg is the largest city in the Urals. The Ural Mountains divide Europe from Asia. They are not high, more a long worn ridge than a wall. But they are old. Five hundred million years ago, the Urals were already a major mountain range. They have been worn down for half a billion years and are still there. They are some of the oldest mountains on Earth.

De Trans-Siberische spoorlijn kruist de Oeral via Jekaterinenburg. Er is een kleine markering op kilometer 1.777 van de lijn die aan de ene kant EUROPA zegt en aan de andere kant AZIË. De conducteur vertelde Polly, met een kleine glimlach, dat de markering een toeristische uitvinding was. De echte grens, geografisch gezien, lag niet op een duidelijk punt. De scheidslijn loopt ruwweg langs de waterscheiding van de Oeralrivier.

The Trans-Siberian crosses the Urals through Yekaterinburg. There is a small marker at kilometre 1,777 of the line that says EUROPE on one side and ASIA on the other. The conductor told Polly, with a small smile, that the marker was a tourist invention. The real border, geographically, was not at a clean point. The dividing line runs roughly along the watershed of the Ural River.

Maar de symbolische oversteek was het punt.

But the symbolic crossing was the point.

De nieuwe passagier met de viskoffer opende deze en legde zijn kunstaas op tafel. Hij rangschikte ze op kleur.

The new passenger with the tackle box opened it and laid out his lures on the table. He arranged them by colour.

"Waar vis je?" vroeg Polly.

"Where do you fish?" Polly asked.

Hij keek op. "Baikalmeer," zei hij. "Over drie dagen. Omul. De zalm van Baikal. Je vindt het nergens anders ter wereld." Hij wees naar een groen-en-zilveren lepel. "Dit is wat ik gebruik."

He looked up. "Lake Baikal," he said. "In three days. Omul. The salmon of Baikal. You will not find it anywhere else in the world." He pointed at a green-and-silver spoon. "This is what I use."

Een paar uur later, nabij Pervouralsk, vertraagde de trein langs een kleine witte obelisk in een open plek. EUROPA aan de ene kant. AZIË aan de andere kant. Drie toeristen zwaaiden naar de trein. Pavel hief één hand van zijn laptop en zwaaide terug.

A few hours later, near Pervouralsk, the train slowed past a small white obelisk in a clearing. EUROPE on one side. ASIA on the other. Three tourists waved at the train. Pavel lifted one hand from his laptop and waved back.

De obelisk gleed weg. De trein had een continent overgestoken zoals je een kleine straat zou oversteken.

The obelisk slid away. The train had crossed a continent the way you might cross a small street.