படகு வந்து சேர்கிறது

காலைப் படகு தாழ்வான ஒரு முனையைக் கடந்து வந்து ஸ்ட்ரோம்னெஸ் துறையில் கட்டப்பட்டது. அங்குள்ள வீடுகள் கடலுக்கு முதுகைக் காட்டி, தங்கள் கூரை முனைகளைக் காற்றை நோக்கித் திருப்பி நிற்கின்றன. ஈரமான கல் தளத்தில் பாலி கால் வைத்ததுமே காற்றைப் புரிந்து கொண்டாள். அது ஒரு சுழல் காற்று அல்ல. அது அந்த இடத்தின் நிலை. கயிறுகளைக் கவனித்தபடி ஒரு கோலி நாய் கப்பல்துறையின் முனையில் அமர்ந்திருந்தது. பாலி அதனிடம் சென்றாள். "வழியைக் காட்ட முடியுமா?"

The morning boat came in past a low headland and tied up at Stromness, where the houses stand with their backs to the water and their gable ends turned into the wind. Polly stepped onto wet flagstones and understood the wind at once. It was not a gust. It was a condition. A collie sat at the end of the pier watching the ropes. Polly went over to him. "Can you show me the way?"

எங்கே போக வேண்டும் என்று அது கேட்டது, இன்னும் தெரியவில்லை என்று அவள் ஒப்புக்கொண்டாள். இங்கே அது நியாயமான பதில்தான். இந்தத் தீவுகள் எழுபதுக்கு அருகில் உள்ளன, அவற்றில் ஏறக்குறைய இருபது தீவுகளில் மட்டுமே மக்கள் வாழ்கிறார்கள், எந்தத் தீவும் கரையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை. இங்கே காடு இல்லை, காற்றைத் தடுக்கும் மரவரிசை இல்லை, ஒரு பண்ணை வீட்டுப் புகைபோக்கியை விட உயரமான எதுவும் இல்லை. "நான் எங்கே பேருந்து பிடிக்கலாம் என்று சொல்ல முடியுமா?" என்று அவள் கேட்டாள். சரிவின் உச்சியில் இருந்த ஒரு நிழற்குடையை நோக்கி அது தலையைச் சாய்த்தது.

He asked where she wanted to go, and she admitted she did not know yet. That is a reasonable answer here. The islands number close to seventy, about twenty of them lived on, and none sits far from the shore. There is no forest, no shelter belt, nothing taller than a farmhouse chimney. "Could you tell me where I can catch a bus?" she asked, and he tipped his head toward a shelter at the top of the slope.

பிறகு, கோடைக்காலம் முழுவதும் நகரங்களில் கழித்த ஒரு பறவை செய்யும் தவற்றை அவள் செய்தாள். "நகர மையத்திற்கு நடந்து செல்ல எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?" ஊரின் நீளம் முழுவதும் செல்லும் அந்த ஒரே கல் தெருவை நாய் பார்த்தது. சில இடங்களில் கார் தன் கண்ணாடிகளை மடக்கிக் கொள்ள வேண்டிய அளவுக்குக் குறுகியது அது. ஜன்னல்களை நின்று பார்த்தால் பதினொரு நிமிடங்கள், என்றது.

Then she made the mistake of a bird who has spent a summer in cities. "How long does it take to walk to the city center?" The collie looked along the single flagstone street that runs the length of the town, narrow enough in places for a car to fold in its mirrors. Eleven minutes, he said, if you stop to look in the windows.

"இன்று ஏதேனும் சுவாரஸ்யமான நிகழ்ச்சிகள் இருக்கின்றனவா என்று சொல்ல முடியுமா?" அந்தக் கேள்வியை அது தீவிரமாக எடுத்துக் கொண்டது. படகு நேர அட்டவணைதான் இங்குள்ள ஊர்ச் செய்தி, மற்ற எல்லாமும் அதனுடன்தான் வந்து சேரும் என்றது. வாரத்தின் பிற்பகுதியில் கடல் நாய்கள் இருக்கும் பாறைகளுக்கு ஒரு படகு உண்டு. சிறைக் கைதிகள் கட்டிய ஒரு தேவாலயம் உண்டு. ஒரு புயல் மணல் குன்றை அள்ளிச் செல்லும் வரை நாலாயிரம் ஆண்டுகள் அதன் அடியில் புதைந்து கிடந்த ஒரு கிராமமும் உண்டு.

"Can you tell me if there are any interesting events today?" He took the question seriously. The ferry timetable is the local news, he said, and everything else arrives with it. There was a boat to the seal skerries later in the week. There was a chapel built by prisoners. There was a village that lay under a sand dune for four thousand years until a storm took the dune away.