Dumating ang Barko

Dumaan ang barko ng umaga sa isang mababang tangos ng lupa at dumaong sa Stromness, kung saan nakatalikod sa tubig ang mga bahay at nakaharap sa hangin ang kanilang matutulis na dingding. Tumapak si Polly sa basang mga bato at agad niyang naunawaan ang hangin. Hindi iyon simpleng ihip. Isa iyong kalagayan. May isang collie na nakaupo sa dulo ng pantalan, minamasdan ang mga lubid. Lumapit si Polly sa kaniya. "Maituturo mo ba sa akin ang daan?"

The morning boat came in past a low headland and tied up at Stromness, where the houses stand with their backs to the water and their gable ends turned into the wind. Polly stepped onto wet flagstones and understood the wind at once. It was not a gust. It was a condition. A collie sat at the end of the pier watching the ropes. Polly went over to him. "Can you show me the way?"

Tinanong siya nito kung saan siya patungo, at inamin niyang hindi pa niya alam. Katanggap-tanggap na sagot iyon dito. Malapit sa pitumpu ang bilang ng mga isla, mga dalawampu rito ang may nakatira, at wala ni isa sa mga ito ang malayo sa dagat. Walang kagubatan, walang panangga sa hangin, walang mas mataas pa sa tsimenea ng isang bahay-bukid. "Maaari mo bang sabihin sa akin kung saan ako makakasakay ng bus?" tanong niya, at itinuro nito sa pamamagitan ng ulo ang isang silungan sa itaas ng dalisdis.

He asked where she wanted to go, and she admitted she did not know yet. That is a reasonable answer here. The islands number close to seventy, about twenty of them lived on, and none sits far from the shore. There is no forest, no shelter belt, nothing taller than a farmhouse chimney. "Could you tell me where I can catch a bus?" she asked, and he tipped his head toward a shelter at the top of the slope.

Pagkatapos ay nagkamali siya gaya ng isang ibong nagpalipas ng tag-araw sa mga lungsod. "Gaano katagal maglakad papunta sa sentro ng bayan?" Tiningnan ng collie ang iisang kalsadang bato na umaabot sa buong haba ng bayan, makitid na sa ilang bahagi ay kailangang itiklop ng kotse ang mga salamin nito. Labing-isang minuto, sabi niya, kung titigil ka para sumilip sa mga bintana.

Then she made the mistake of a bird who has spent a summer in cities. "How long does it take to walk to the city center?" The collie looked along the single flagstone street that runs the length of the town, narrow enough in places for a car to fold in its mirrors. Eleven minutes, he said, if you stop to look in the windows.

"Masasabi mo ba sa akin kung may kawili-wiling kaganapan ngayong araw?" Seryoso niyang tinanggap ang tanong. Ang iskedyul ng ferry ang balita rito, sabi niya, at kasama nito dumarating ang lahat ng iba pa. May bangkang patungo sa mga batuhan ng seal sa mga susunod na araw ng linggo. May kapilyang itinayo ng mga bilanggo. May nayong nakalibing sa ilalim ng isang buhanging burol sa loob ng apat na libong taon hanggang sa tangayin ng isang bagyo ang burol.

"Can you tell me if there are any interesting events today?" He took the question seriously. The ferry timetable is the local news, he said, and everything else arrives with it. There was a boat to the seal skerries later in the week. There was a chapel built by prisoners. There was a village that lay under a sand dune for four thousand years until a storm took the dune away.