மூழ்கும் பருந்து

அவள் இரண்டு நாட்கள் அந்த வேகமான பருந்தைப் பற்றி யோசித்தாள். அதன் சிறகுகளை மடித்த விதம். ஒரு கணத்தில் கிளையிலிருந்து காணாமல் போனது. அவளுக்கு அதன் வடிவத்தைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும், ஆனால் அவளுடைய மனதில் அல்ல, உடலில். மூன்றாவது காலை, பார்வையாளர்கள் வருவதற்கு முன், போலி அந்தப் பறவையைத் தேடிப் போனாள்.

She thought about the peregrine for two days. The way it had folded its wings. The instant from perch to gone. She wanted to know the shape of it, not in her head but in her body. So on the third morning, before the visitor lots had started to fill, Polly went looking for the bird.

அவள் ஒரு வேகமான பருந்தை எல் காபிடான் அருகே, சுமார் நானூறு மீட்டர் உயரத்தில் ஒரு பாறையில் கண்டாள். அது ஒரு ஆண், அவள் தோமாஸுடன் பார்த்த பெண்ணைவிட சிறியது, முதுகில் கருமைச்சாம்பல், மார்பில் வெள்ளை கோடுகள். அது ஏதோ ஒன்றைத் தின்றுகொண்டிருந்தது. அவள் அந்த ஒன்றை நெருக்கமாகப் பார்க்கவில்லை.

She found a peregrine near El Capitan, on a ledge perhaps four hundred metres up. It was a male, smaller than the female she had seen with Tomas, slate-grey on the back, barred white on the chest. It was eating something. She did not look closely at the something.

அவள் ஒரு மான்சனீட்டா கிளையில் சுமார் ஐம்பது மீட்டர் தூரத்தில் அமர்ந்து காத்திருந்தாள்.

She perched on a manzanita branch about fifty metres away and waited.

அந்த வேகமான பருந்து தனது உணவை முடித்துவிட்டு, தனது அலகை பாறையில் துடைத்து, அவளை நோக்கி பார்த்தது. அது தலையை சாய்த்தது. பின்னர் அது பாறையிலிருந்து குதித்தது.

The peregrine finished its meal, wiped its beak on the rock, and looked at her. It tilted its head. Then it stepped off the ledge.

அது சிறகுகளை அடித்துக் கொள்ளவில்லை. அது தனது உடலுக்கு எதிராக சிறகுகளை மடித்தது, ஒரு தண்டில் இழுக்கப்படும் இலை போல, கீழே விழுந்தது. போலி அதனை வேகமாகச் செல்லக் கண்டாள். பறவை பாறையின் பாதி வரை இரண்டு விநாடிகளில் சென்றது. பின்னர் அது தனது சிறகுகளை விரித்து, வளைந்து, மேலே ஏறி, பாறையின் பின்புறம் மறைந்தது.

It did not flap. It folded its wings against its body, like a leaf pulled into a stem, and dropped. Polly watched it accelerate. The bird went past the half-mark of the cliff face in maybe two seconds. Then it pulled its wings out, banked, climbed away, and was gone behind a buttress of rock.

ஒரு வேகமான பருந்து மூழ்கும்போது 380 கிலோமீட்டர் வேகத்தை அடைய முடியும். இது பூமியில் எந்த விலங்கின் வேகமான இயக்கமும் ஆகும். அந்த வேகத்தில் மூழ்கி, காற்றால் மயங்காமல் இருக்க, வேகமான பருந்துகளுக்கு மூன்றாவது கண்ணிமை ஒன்று உள்ளது, அது காற்றை வெளியே தள்ளுகிறது, மேலும் அவற்றின் மூக்கில் சிறிய கோன்கள் உள்ளன, அவை ஜெட் என்ஜின் முன் உள்ள கோன் போல, அவற்றின் நுரையீரலுக்கு நுழையும் காற்றை மந்தமாக்குகின்றன. அவை விழுவதற்கே உருவாக்கப்பட்டவை.

A peregrine falcon in a dive can reach 380 kilometres an hour. That is the fastest movement of any animal on Earth. To dive at that speed and not be knocked unconscious by the air, peregrines have a third eyelid that closes over the eye to keep the wind out, and small cones in their nostrils that act like the cone in front of a jet engine, slowing the air entering their lungs. They are built for the drop.

போலி விழுவதற்காக உருவாக்கப்படவில்லை. அவள் குறுகிய தூரங்களில் துல்லியமான இறக்கல்களுக்கு உருவாக்கப்பட்டவள். அவள் இதை அறிவாள். ஆனால் ஆர்வம் அறிவதை விட பெரியதாக இருந்தது.

Polly was not built for the drop. She was built for short bursts and accurate landings. She knew this. But the curiosity was bigger than the knowing.

அவள் பாறையின் மேல் அந்த வேகமான பருந்து பயன்படுத்திய பாறைக்கு பறந்தாள். அவள் அதில் நின்றாள். கீழே விழுந்தது, கிட்டத்தட்ட செங்குத்தாக, தலைசுற்றும். பள்ளத்தாக்கின் தரை மிகவும் தொலைவில் இருந்தது. காற்று அவளை கடந்து குளிர்ந்த அலைகளாக எழுந்தது.

She flew up the cliff to the ledge the peregrine had used. She stood on it. The drop opened below her, almost vertical, dizzying. The valley floor was a long way down. Air rose past her in cool waves.

அவள் தனது நீல-பச்சை சிறகுகளை தனது பச்சை உடலுக்கு எதிராக மடித்தாள். அவள் முன்னோக்கி சாய்ந்தாள். அவள் விழுந்தாள்.

She folded her blue-teal wings against her green body. She tilted forward. She fell.

அது வேகமான பருந்தின் மூழ்கல் இல்லை. அது அவசரத்தில் ஒரு கிளி. அவள் குலுங்கினாள். காற்று ஒரு சிறகிற்கு கீழே சென்று அவளை சாய்க்க முயன்றது. அவள் திருத்தினாள், வழியை இழந்தாள், மீண்டும் திருத்தினாள். இருபது மீட்டர் சென்றவுடன், அவள் தனது சிறகுகளை விரித்து, ஒரு சற்றே நாணத்துடன் வளைந்து வெளியே வந்தாள்.

It was not a peregrine dive. It was a parrot in too much hurry. She wobbled. The wind got under one wing and tried to tip her. She corrected, lost the line, corrected again. Twenty metres in, she opened her wings and pulled out of it in a loose, embarrassed arc.

அவள் பாறையின் கீழே நூறு மீட்டர் தொலைவில் ஒரு பைன் கிளையில் இறங்கினாள். ஒரு நிமிடம் சுவாசித்தாள். பின்னர் அதை மீண்டும் செய்தாள், இந்த முறை சிறியதாக, குறைந்த உயரத்தில் இருந்து. பின்னர் அவள் மூன்றாவது முறையாக செய்தாள், இன்னும் குறைந்த உயரத்தில்.

She landed on a pine branch a hundred metres below the ledge. She breathed for a minute. Then she did it again, smaller this time, from a lower perch. Then she did it a third time, lower still.

சூரியன் மேலே வந்த நேரம், அவள் எட்டு குறுகிய மூழ்கல்களை மற்றும் ஒரு சரியான மூழ்கலை செய்திருந்தாள். அவற்றில் எதுவும் வேகமான பருந்தின் மூழ்கல் இல்லை. அவற்றில் அனைத்தும் முந்தையதை விட சிறிது சிறந்தவை.

By the time the sun was overhead, she had made eight short dives and one decent one. None of them were a peregrine dive. All of them were a little better than the last.

பாறையின் மேலே எங்கோ இருந்து, அவள் வேகமான பருந்தின் கூச்சலைக் கேட்டதாக எண்ணினாள். அது அவளைப் பற்றி சிரிக்கவில்லை என்று அவள் தன்னைத்தானே நம்பினாள். அது வெறும் காற்று என்று நினைத்தாள்.

From somewhere higher on the cliff, she thought she heard the peregrine call. She told herself it was probably not laughing at her. It was probably just the wind.