Honing die keizerrijken heeft overleefd

Toen archeologen begin de jaren twintig van de vorige eeuw het graf van de Egyptische farao Toetanchamon openden, vonden ze sieraden, standbeelden en rijen verzegelde kleipotten. Meerdere van die potten bevatten honing, en hoewel er drieduizend jaar was verstreken sinds iemand ze had aangeraakt, was de honing erin nog altijd perfect goed. Je had hem, heel letterlijk, ter plekke kunnen eten.

When archaeologists opened the tomb of the Egyptian king Tutankhamun in the early nineteen twenties, they uncovered jewellery, statues, and rows of sealed clay pots. Several of those pots held honey, and although three thousand years had passed since anyone had touched it, the honey inside was still perfectly good. It could, quite literally, have been eaten on the spot.

Dit is verre van een eenmalige curiositeit. Honing is een van de weinige natuurlijke voedingsmiddelen die in wezen nooit bederven. Nog oudere potten zijn elders opgedoken: in Georgië vonden archeologen honing die naast een edelvrouw was begraven, ongeveer vijfenvijftighonderd jaar geleden, en ook die honing was nog steeds zoet en eetbaar.

This is far from a one off curiosity. Honey is one of the very few natural foods that essentially never spoils. Even older jars have turned up elsewhere: in Georgia, archaeologists recovered honey buried alongside a noblewoman roughly five thousand five hundred years ago, and it, too, was still sweet and edible.

De verklaring ligt in de scheikunde, niet in magie. Bacteriën kunnen niet groeien zonder water, en honing bevat er bijna geen. Bijen beginnen met nectar, die aanvankelijk voor ongeveer tachtig procent uit water bestaat, en waaieren die met hun vleugels binnen de korf tot het gehalte is teruggebracht tot rond de zeventien procent, waardoor een vloeistof overblijft die zo dik en dicht is dat er bijna niets in kan overleven.

The explanation lies in chemistry rather than magic. Bacteria cannot grow without water, and honey contains almost none. Bees begin with nectar, which starts out roughly eighty percent water, and fan it with their wings inside the hive until it has reduced to around seventeen percent, leaving a liquid so thick and dense that almost nothing can survive inside it.

Honing is ook licht zuur, met een pH van ongeveer vier, een niveau dat de meeste bacteriën volstrekt onherbergzaam vinden. Daarbovenop voegen bijen een spoortje van een enzym toe dat langzaam waterstofperoxide aanmaakt, precies het ontsmettingsmiddel dat in elke apotheek te koop is.

Honey is also mildly acidic, with a pH of around four, a level most bacteria find thoroughly inhospitable. On top of that, bees add a trace of an enzyme that slowly generates hydrogen peroxide, the very disinfectant sold in any pharmacy.

Samen zorgen deze drie verdedigingslinies, bijna geen water, een lage pH en een voortdurend zwak spoor van peroxide, ervoor dat honing, eenmaal verzegeld en droog bewaard, ongestoord kan blijven staan op een plank, in een grot of in een koninklijk graf, voor wat neerkomt op een eeuwigheid.

Taken together, these three defences, almost no water, a low pH, and a constant faint trace of peroxide, mean that honey, once sealed and kept dry, can sit undisturbed on a shelf, in a cave, or in a royal tomb for what amounts to forever.

Dus als je eigen honing ooit troebel wordt en in de pot kristalliseert, weersta dan de neiging om hem weg te gooien. Verwarm hem voorzichtig in een kom heet water en de kristallen lossen weer op tot stroop. De honing was om te beginnen nooit bedorven. Honing blijkt bijna nooit echt slecht te zijn.

So if your own honey ever turns cloudy and crystallises in the jar, resist the urge to throw it away. Warm it gently in a bowl of hot water and the crystals will dissolve back into syrup. The honey was never spoiled to begin with. Honey, it turns out, is almost never actually bad.