De stoel bij het vuur

Het pension stond boven de haven, met de deur aan de beschutte kant. Op deze eilanden is dat de kant waar je een deur in zet. Het werd gerund door een North Ronaldsay ooi, een van de kustschapen die zeewier eten. Polly stond in de gang. "Heeft u nog kamers vrij?"

The guesthouse stood above the harbour, with its door on the sheltered side. On these islands, that is the side you put a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that eat seaweed. Polly stood in the hall. "Do you have any available rooms?"

Er waren kamers. In september meestal wel. Polly zei: "Ik wil graag een rustige kamer, alstublieft." De ooi wachtte even voor ze antwoordde. De achterkamers kijken uit op het erf en de voorkamers op het water. De wind vindt ze allebei. Na twee nachten hoor je hem niet meer.

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe waited a moment before she answered. The back rooms face the yard and the front rooms face the water. The wind finds both. After two nights you stop hearing it.

"Zou u mij met mijn bagage kunnen helpen, alstublieft?" De ooi droeg de tas naar boven en zette hem naast een stoel bij het vuur. Het frame was drijfhout, want hier groeit geen boom. De rug was haverstro, opgerold tot een kap. Een timmerman in Kirkwall die David Kirkness heette maakte dat ontwerp halverwege de negentiende eeuw tot standaard.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up and set it beside a chair by the fire. Its frame was driftwood, because no tree grows here. Its back was oat straw, coiled into a hood. A joiner in Kirkwall named David Kirkness made that design standard in the middle of the eighteen hundreds.

"Hoe laat is de uitchecktijd?" vroeg Polly. De veerboot bepaalt hier alles. Toen ging ze in de stoel zitten. De strokap sneed de tocht van de deur weg, en voor het eerst sinds de boot kon ze zichzelf horen ademen.

"What time is check-out?" Polly asked. The ferry decides everything here. Then she sat in the chair. The straw hood cut the draught from the door, and for the first time since the boat she could hear herself breathe.