Ateşin Yanındaki Sandalye

Pansiyon limanın yukarısında duruyordu, kapısı rüzgâr almayan taraftaydı. Bu adalarda kapıyı o tarafa yaparsınız. Evi bir North Ronaldsay koyunu işletiyordu, deniz yosunu yiyen kıyı koyunlarından biri. Polly holde durdu. "Boş odanız var mı?"

The guesthouse stood above the harbour, with its door on the sheltered side. On these islands, that is the side you put a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that eat seaweed. Polly stood in the hall. "Do you have any available rooms?"

Oda vardı. Eylülde genelde olur. Polly, "Sessiz bir oda istiyorum, lütfen," dedi. Koyun cevap vermeden önce bir an bekledi. Arkadaki odalar avluya, öndeki odalar suya bakar. Rüzgâr ikisini de bulur. İki gece sonra onu duymayı bırakırsınız.

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe waited a moment before she answered. The back rooms face the yard and the front rooms face the water. The wind finds both. After two nights you stop hearing it.

"Bavuluma yardım edebilir misiniz, lütfen?" Koyun çantayı yukarı taşıdı ve ateşin yanındaki sandalyenin dibine koydu. Sandalyenin iskeleti deniz odunundandı, çünkü burada ağaç yetişmez. Sırtlığı yulaf samanındandı, sarılarak bir başlık yapılmıştı. Kirkwall'da David Kirkness adında bir marangoz bu tasarımı bin sekiz yüzlü yılların ortasında yaygınlaştırdı.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up and set it beside a chair by the fire. Its frame was driftwood, because no tree grows here. Its back was oat straw, coiled into a hood. A joiner in Kirkwall named David Kirkness made that design standard in the middle of the eighteen hundreds.

"Çıkış saati kaçta?" diye sordu Polly. Burada her şeye feribot karar verir. Sonra sandalyeye oturdu. Saman başlık kapıdan gelen cereyanı kesti ve tekneden beri ilk kez kendi nefesini duyabildi.

"What time is check-out?" Polly asked. The ferry decides everything here. Then she sat in the chair. The straw hood cut the draught from the door, and for the first time since the boat she could hear herself breathe.