Ang Silyang Katabi ng Apoy

Nakatayo ang bahay-panuluyan sa itaas ng daungan, at nasa panig na kanlungan ang pinto nito. Sa mga islang ito, iyon ang panig na pinaglalagyan ng pinto. Isang inahing tupa mula sa North Ronaldsay ang nagpapatakbo nito, isa sa mga tupa sa baybayin na kumakain ng damong-dagat. Nakatayo si Polly sa pasilyo. "May bakanteng kuwarto ba kayo?"

The guesthouse stood above the harbour, with its door on the sheltered side. On these islands, that is the side you put a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that eat seaweed. Polly stood in the hall. "Do you have any available rooms?"

May mga kuwarto. Kadalasan ay mayroon tuwing Setyembre. Sabi ni Polly, "Gusto ko sana ng tahimik na kuwarto." Sandaling naghintay ang tupa bago sumagot. Nakaharap sa bakuran ang mga kuwarto sa likod at nakaharap sa tubig ang mga nasa harap. Nahahanap ng hangin ang dalawa. Pagkatapos ng dalawang gabi ay hindi mo na ito naririnig.

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe waited a moment before she answered. The back rooms face the yard and the front rooms face the water. The wind finds both. After two nights you stop hearing it.

"Maaari mo ba akong tulungan sa aking mga bagahe?" Binuhat ng tupa ang bag paakyat at inilapag ito sa tabi ng isang silyang katabi ng apoy. Yari sa kahoy na tinangay ng dagat ang balangkas nito, dahil walang punong tumutubo rito. Dayami ng oats ang likod nito, pinulupot upang maging takip. Isang karpintero sa Kirkwall na nagngangalang David Kirkness ang nagpalaganap ng disenyong iyon noong kalagitnaan ng mga taong mil otso syentos.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up and set it beside a chair by the fire. Its frame was driftwood, because no tree grows here. Its back was oat straw, coiled into a hood. A joiner in Kirkwall named David Kirkness made that design standard in the middle of the eighteen hundreds.

"Anong oras ang check-out?" tanong ni Polly. Ang ferry ang nagpapasya sa lahat dito. Pagkatapos ay naupo siya sa silya. Hinarang ng dayaming takip ang lamig mula sa pinto, at sa unang pagkakataon mula nang bumaba siya sa barko ay narinig niya ang sarili niyang paghinga.

"What time is check-out?" Polly asked. The ferry decides everything here. Then she sat in the chair. The straw hood cut the draught from the door, and for the first time since the boat she could hear herself breathe.