Afscheid van Pasta

Op de zevende ochtend kwam Polly vroeg naar de tank. Het laboratorium was stil. Chiara zou pas over een uur komen. Het instituut ontwaakte al honderdvierenenvijftig jaar op deze manier.

On the seventh morning, Polly came down to the tank early. The lab was quiet. Chiara would not be in for another hour. The institute had been waking up like this every morning for one hundred and fifty-four years.

Pasta bevond zich aan de voorkant van de tank.

Pasta was at the front of the tank.

Dit was niet normaal. Zes ochtenden lang had Polly op de rand gezeten en was de octopus opgerold in haar buis, of zwevend in een hoek. Vandaag drukte de octopus zich tegen de voorwand, alle acht armen losjes tegen het glas, haar enige zichtbare oog op gelijke hoogte met Polly's.

This was not normal. For six mornings, Polly had perched on the rim and the octopus had been folded in her pipe, or drifting in a corner. Today the octopus was pressed against the front wall, all eight arms spread loosely against the glass, her single visible eye level with Polly's.

Ze keken elkaar aan.

They looked at each other.

Wat er tussen een papegaai en een reuzenoctopus uit de Stille Oceaan gebeurt, is waarschijnlijk geen vriendschap. De octopus was misschien gewoon nieuwsgierig naar het warmbloedige wezen dat al zes dagen bij haar tank was. Octopussen kunnen warmte door hun huid voelen. Ze kunnen beweging door hun zuignappen waarnemen. Ze verzamelden informatie.

What passes between a parrot and a giant Pacific octopus is probably not friendship. The octopus might simply have been investigating the warm-blooded creature that had been around her tank for six days. Octopuses can read warmth through their skin. They can read movement through their suckers. They were collecting information.

Polly huppelde langs de rand. Het oog van de octopus volgde haar, en toen verschoven haar armen langzaam om Polly te volgen. Toen Polly stopte, stopte het oog ook.

Polly hopped along the rim. The octopus's eye tracked her, then her arms shifted slowly to follow. When Polly stopped, the eye stopped.

Zeven volle minuten keken ze naar elkaar. Het waterfilter zoemde zachtjes.

For seven full minutes they watched each other. The water filter hummed softly.

Toen deed de octopus iets wat Polly haar de hele week nog niet had zien doen. Ze ontvouwde langzaam een arm en drukte de punt ervan tegen het glas, precies tegenover waar Polly's poot rustte. De zuignappen spreidden zich, en werden toen stil.

Then the octopus did something Polly had not seen her do all week. She unfurled one arm slowly and pressed the very tip of it against the glass exactly opposite where Polly's foot was resting. The suckers spread, then stilled.

Polly boog haar snavel naar het glas en raakte het zachtjes aan met haar gesloten snavel. Door het koude glas was er aan haar kant niets. Aan de kant van de octopus misschien heel veel.

Polly lowered her beak to the glass and touched it gently with her closed beak. Through the cold glass, on her side, there was nothing. On the octopus's side, perhaps a great deal.

De arm bleef een lange minuut. Toen gleed hij terug in het water.

The arm stayed for one long minute. Then it slid back into the water.

Chiara kwam binnen met twee kopjes koffie. "Je vertrekt," zei ze. "Ik had me dit al voorgesteld. Reis veilig. Kom terug wanneer je kunt."

Chiara came in with two coffees. "You are leaving," she said. "I imagined this would happen. Travel safely. Come back when you can."

Polly vloog van de rand. Ze vloog door de lange gang van het instituut, langs de sardines en het kelp, en naar buiten in de heldere ochtend van de Villa Comunale. De Baai van Napels opende zich voor haar.

Polly lifted off the rim. She flew out down the long corridor of the institute, past the sardines and the kelp, and out into the bright morning of the Villa Comunale. The Bay of Naples opened in front of her.