Polly kahve söylüyor

Kararı yağmur verdi. Meydanın ortasında başladı ve en yakın kapı, buğulanmış camları ve ağır ağır damlayan çizgili tentesiyle köşedeki kafenin kapısıydı. “Merhaba, iyi günler!” Papyonlu bir porsuk, yağmurlu günlerin misafirleri en sevdikleriymiş gibi kahve makinesinden başını kaldırdı.

The rain decided for Polly. It started halfway across the square, and the nearest door was a corner cafe with fogged windows and a striped awning dripping in slow drops. "Hello, good afternoon!" A badger in a bow tie looked up from the coffee machine as if visitors on rainy days were his favorite kind.

“Sütlü kahve, lütfen. Mümkünse çok sıcak olmasın.” Porsuk, siparişi çok ciddiye alan biri gibi başını salladı, sonra tek kelime etmeden camlı bir dolabı öne sürdü. İçeride, altın rengi ve şekerli, o meşhur olanlar bekliyordu. “Churros var mı? Herkes onlardan bahsediyor.” Böyle bir sorunun sorulması gerektiğine gücenmiş gibi yaptı. “Burada, lütfen. Biraz pencere kenarında oturmak istiyorum.”

"A coffee with milk, please. Not too hot, if possible." The badger nodded like someone taking the request very seriously, then slid a glass case forward without a word. Inside, golden and sugared, waited the famous ones. "Do you have churros? Everyone talks about them." He pretended to be offended that the question was even necessary. "For here, please. I want to sit by the window for a while."

Pencere kenarındaki yer, yağmurun sesiyle ve aceleyle geçen şemsiye kalabalığıyla birlikte geldi. Polly batırdı, tattı ve bütün mahalleyi biraz daha iyi anladı. “Hesap, lütfen. Borcum ne kadar?” Rakam küçüktü, keşif değildi. “Ne kadar lezzetli! Yarın kesinlikle yine geleceğim.” Porsuk sadece bir fincan parlattı ve gülümsedi, çünkü bunu daha önce de duymuştu ve her seferinde doğru çıkmıştı.

The window seat came with the sound of rain and a view of umbrellas hurrying past. Polly dipped, tasted, and understood the entire neighborhood a little better. "The check, please. How much do I owe you?" The number was small; the discovery was not. "How delicious! I am definitely coming back tomorrow." The badger just polished a cup and smiled, because he had heard that before, and it was always true.