Vadiden Ayrılmak

Tomas yine görevdeydi. Polly'yi ziyaretçi merkezi kioskunda, güneş doğar doğmaz buldu. Yanında taze bir termos kahve getirmişti. Onu bir bankın üzerine koydu ve oturdu.

Tomas was on duty again. He found Polly at the visitor centre kiosk just after sunrise. He had a fresh Thermos of coffee. He set it on a bench and sat down.

Bir süre pek konuşmadılar. Polly tüylerini düzeltti. Sabah, nehir kokuyordu.

They did not say much for a while. Polly preened her feathers. The morning smelled of the river.

"Sanırım yola çıkıyorsun," dedi Tomas.

"I imagine you're moving on," Tomas said.

Polly başını yana eğdi.

Polly tilted her head.

Tomas ona parkın geri kalanını anlattı. Tioga Yolu'ndan yukarıdaki yüksek ülke. Hetch Hetchy, kuzeydeki diğer vadi, uzun zaman önce baraj yapılmış ama hâlâ güzel. Tuolumne Çayırları'ndaki sekoya korusu. Bu yerlerden sessiz bir gururla bahsetti.

He told her about the rest of the park. The high country off Tioga Road. Hetch Hetchy, the other valley to the north, dammed long ago but still beautiful. The grove of redwoods up in Tuolumne Meadows. He spoke of these places with quiet pride.

"Bu yer, burada yaşasan bile sana her şeyi göstermez," dedi. "Parçalar yakalarsın. İnsanlar üç günlüğüne gelir ve her şeyi gördüklerini sanırlar. Bir kartpostal gördüler." Kahvesinden bir yudum aldı. "Bir parçayı baştan sona görmek daha iyidir. Şahinler mi? On dört yıl oldu ve yarın ne yapacaklarını hâlâ bilmiyorum."

"This place doesn't show you everything, even if you live here," he said. "You catch pieces. People come for three days and think they saw it. They saw a postcard." He sipped his coffee. "Better to see one piece all the way through. The peregrines? Fourteen years and I still don't know what they're going to do tomorrow."

Polly, El Capitan'ın kenarından yaptığı dalışları düşündü. Bir kez bile temiz bir iniş yapamamıştı. Ama her seferinde biraz daha iyi olmuştu. Ömür boyu daha iyi olabileceğini düşündü.

Polly thought about her dives off the El Capitan ledge. She had not landed cleanly once. She had also gotten less bad each time. She thought she could keep getting less bad for a lifetime.

Bir servis otobüsü yanaştı. Aynı yeşil otobüs. Aynı şoför. "Haydi bakalım," dedi Tomas. Ayağa kalktı.

A shuttle bus pulled in. The same green bus. The same driver. "Off you go," Tomas said. He stood up.

Polly mavi-yeşil kanatlarını gerdi. Banktan havalandı, ziyaretçi merkezinin üzerinde bir tur attı ve yükseldi. Vadi geride kaldı. Solunda El Capitan, sağında Half Dome vardı.

Polly stretched her blue-teal wings. She lifted off from the bench, circled once over the visitor centre, and climbed. The valley dropped away. El Capitan stood on the left. Half Dome on the right.

Kenarında, batıya doğru yöneldi. Aşağıda, bir şahin, kayalık yüzey boyunca küçük bir kırlangıç sürüsünü avlıyordu. Onu yarım dakika izledi. Sonra istediği rüzgarı buldu ve kendini parkın dışına taşımasına izin verdi.

At the rim, she banked west. Below her, a peregrine was hunting a small flock of swifts along the cliff face. She watched it for half a minute. Then she found the wind she wanted and let it carry her out of the park.