இருந்ததை வைத்துக் கட்டியது

லாம்ப் ஹோம் தீவில் உள்ள அந்தத் தேவாலயம் இரண்டு ராணுவக் குடிசைகளை முனை முனையாக இணைத்தது. அதுதான் முதலில் கண்ணில் படுகிறது, வெளியே வரும்போது கடைசியாகத்தான் அது நினைவுக்கு வரும். பாலி வந்தபோது ஒரு காவலாளி அதைத் திறந்து கொண்டிருந்தார், அவசரம் இல்லாத மனிதர், கையில் சாவிக் கொத்து. "உங்கள் வேலை என்ன?" என்று அவள் கேட்டாள். காலையில் கதவுகளைத் திறப்பேன், இரவில் மூடுவேன், இடையில் உப்புக் காற்று அழித்த வண்ணத்தை மீண்டும் தீட்டுவேன் என்றார்.

The chapel on Lamb Holm is two army huts end to end, which is the first thing anyone notices and the last thing anyone remembers. A caretaker was unlocking it when Polly arrived, an unhurried man with a ring of keys. "What is your job?" she asked him, and he said he opened the doors in the morning, closed them at night, and repainted what the salt air took off in between.

உள்ளே நுழைந்ததும் குடிசைகள் மறைந்து விடுகின்றன. கடல் தடுப்புச் சுவர்களைக் கட்டும் வேலைக்காக ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து நாற்பதுகளில் இத்தாலியப் போர்க் கைதிகள் இங்கு கொண்டு வரப்பட்டார்கள். வழிபடுவதற்கு ஓர் இடம் வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்டார்கள். அவர்களுக்குக் கிடைத்தது தகரக் கூரைத் தாள்கள். அதிலிருந்து அவர்கள் உருவாக்கியது வளைந்த மேற்கூரை, ஒரு கல் பீடப் பகுதி, இரும்பால் செய்த திரை, வண்ணம் தீட்டப்பட்ட பீடச் சித்திரம். அவர்களில் ஒருவரான டொமெனிக்கோ கியோக்கெட்டி என்ற ஓவியர் அந்த வேலைக்குத் தலைமை தாங்கினார்.

Inside, the huts disappear. Italian prisoners of war were brought here in the nineteen forties to work on the sea barriers, and they asked for somewhere to worship. What they got was corrugated metal. What they made of it was a vaulted ceiling, a stone chancel, a wrought iron screen and a painted altarpiece, and one of them, a painter named Domenico Chiocchetti, led the work.

"வேலையை முடிக்க உங்களுக்கு என்ன தேவை?" என்ற கேள்விக்குத்தான் அந்த முகாம் பதில் சொல்ல வேண்டியிருந்தது. சிமெண்ட் கேட்டார்கள், சிமெண்ட் கிடைத்தது. மற்ற எல்லாமே முகாம் தூக்கி எறிந்த பொருட்களில் இருந்து வந்தவை. திரை என்பது சூடு படாமல் வளைக்கப்பட்ட கழிவு இரும்பு. மெழுகுவர்த்தி நிலைகள் இறைச்சி டப்பாக்கள். பீடப் பகுதியின் கல் என்பது பிளாஸ்டர் பலகை, மிகக் கவனமாக வண்ணம் தீட்டப்பட்டது, அது என்ன என்பதை அது ஒப்புக்கொள்ள வேண்டுமானால் நீங்கள் அருகில் சென்று பார்க்க வேண்டும்.

"What do you need to complete the work?" is the question the camp had to answer. They asked for cement, and were given cement. Everything else came out of what the camp was throwing away. The screen is scrap iron worked cold. The candle holders are corned beef tins. The stone of the chancel is plasterboard, painted so carefully that you have to lean in before it admits what it is.

காவலாளி ஒரு சிறிய கைக் கருவியை ஜன்னல் விளிம்பில் வைத்திருந்தார். "இந்தக் கருவியை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று காட்ட முடியுமா?" என்று பாலி கேட்டாள். அவர் காட்டினார், முதல் முறை அது அவளுக்குப் புரியவில்லை. "அதை மீண்டும் விளக்க முடியுமா?" அதையும் அவர் செய்தார். பிறகு அவர் தன் வண்ணப் பணிக்குத் திரும்பினார். பாலி நிமிர்ந்து பார்த்தாள். தட்டையான தகரம் ஒரு வளைவாக நடிக்கிறது, அறையின் எந்த இருக்கையில் இருந்து பார்த்தாலும் அந்த நடிப்பு கலைவதே இல்லை.

The caretaker had left a small hand tool on the sill. "Could you show me how to use this tool?" Polly asked, and he did, and the explanation went past her the first time. "Could you explain that again?" He did that too. Then he went back to his paint, and Polly looked up at a ceiling that is flat metal pretending to be a curve, and holds the pretence from every seat in the room.