Gebouwd van wat ze hadden

De kapel op Lamb Holm bestaat uit twee legerbarakken achter elkaar, en dat is het eerste wat iedereen opvalt en het laatste wat iemand zich herinnert. Een beheerder deed hem net open toen Polly aankwam, een man zonder haast met een sleutelbos. "Wat is uw beroep?" vroeg ze hem, en hij zei dat hij 's ochtends de deuren opendeed, ze 's avonds sloot, en er tussendoor overschilderde wat de zoute lucht had weggevreten.

The chapel on Lamb Holm is two army huts end to end, which is the first thing anyone notices and the last thing anyone remembers. A caretaker was unlocking it when Polly arrived, an unhurried man with a ring of keys. "What is your job?" she asked him, and he said he opened the doors in the morning, closed them at night, and repainted what the salt air took off in between.

Binnen verdwijnen de barakken. Italiaanse krijgsgevangenen werden hier in de jaren veertig naartoe gebracht om aan de zeedammen te werken, en ze vroegen om een plek om te bidden. Wat ze kregen was golfplaat. Wat ze ervan maakten was een gewelfd plafond, een stenen koor, een smeedijzeren hek en een geschilderd altaarstuk, en een van hen, een schilder die Domenico Chiocchetti heette, leidde het werk.

Inside, the huts disappear. Italian prisoners of war were brought here in the nineteen forties to work on the sea barriers, and they asked for somewhere to worship. What they got was corrugated metal. What they made of it was a vaulted ceiling, a stone chancel, a wrought iron screen and a painted altarpiece, and one of them, a painter named Domenico Chiocchetti, led the work.

"Wat heeft u nodig om het werk af te maken?" is de vraag die het kamp moest beantwoorden. Ze vroegen om cement, en ze kregen cement. Al het andere kwam uit wat het kamp weggooide. Het hek is koud bewerkt schroot. De kandelaars zijn blikken van cornedbeef. De steen van het koor is gipsplaat, zo zorgvuldig beschilderd dat je dichtbij moet komen voor het toegeeft wat het is.

"What do you need to complete the work?" is the question the camp had to answer. They asked for cement, and were given cement. Everything else came out of what the camp was throwing away. The screen is scrap iron worked cold. The candle holders are corned beef tins. The stone of the chancel is plasterboard, painted so carefully that you have to lean in before it admits what it is.

De beheerder had een klein stuk handgereedschap op de vensterbank laten liggen. "Zou u mij kunnen laten zien hoe ik dit gereedschap gebruik?" vroeg Polly, en dat deed hij, en de uitleg ging de eerste keer langs haar heen. "Zou u dat nog een keer kunnen uitleggen?" Dat deed hij ook. Toen ging hij terug naar zijn verf, en Polly keek omhoog naar een plafond dat plat metaal is dat doet alsof het een gewelf is, en dat de schijn ophoudt vanaf elke stoel in de ruimte.

The caretaker had left a small hand tool on the sill. "Could you show me how to use this tool?" Polly asked, and he did, and the explanation went past her the first time. "Could you explain that again?" He did that too. Then he went back to his paint, and Polly looked up at a ceiling that is flat metal pretending to be a curve, and holds the pretence from every seat in the room.