Εννέα Νησιά, Τρεις Πλάκες

Η Πόλι πέταξε χαμηλά πάνω από μαύρο ηφαιστειακό βράχο, εκεί όπου πράσινα χωράφια έφταναν ως το χείλος του γκρεμού και η ομίχλη γλιστρούσε πάνω από στρογγυλούς λόφους στην ενδοχώρα. Αυτό ήταν το Σάο Μιγκέλ, το μεγαλύτερο από τα εννέα νησιά των Αζορών, μόνο του στον Βόρειο Ατλαντικό. Ο αλμυρός αέρας ανακατευόταν με τη μυρωδιά από βρεγμένο χώμα και κομμένο χόρτο.

Polly came in low over black volcanic rock, where green fields ran to the cliff edge and mist slid across rounded hills inland. This was São Miguel, the largest of the nine Azores islands, alone in the North Atlantic. Salt air mixed with wet earth and cut grass.

Το νησί υπάρχει εξαιτίας μιας ραφής βαθιά κάτω από τον βυθό, εκεί όπου τρεις μεγάλες πλάκες τρίβονται αργά η μία πάνω στην άλλη. Η Βόρεια Αμερική τραβάει προς τη μία μεριά, η Ευρώπη προς την άλλη και η Αφρική πιέζει από τον νότο. Η θερμότητα ανεβαίνει μέσα από τις ρωγμές εκεί όπου συναντιούνται. Κάθε νησί εδώ χτίστηκε από φωτιά και βράχο που κρύωσε.

The island exists because of a seam far below the ocean floor, where three great plates grind slowly against each other. North America pulls one way, Europe another, and Africa presses from the south. Heat rises through the cracks where they meet. Every island here was built from fire and cooling rock.

Σχεδόν κάθε χωράφι στο Σάο Μιγκέλ έχει γύρω του έναν φράχτη από ορτανσίες, γαλάζιες, μοβ και μερικές φορές απαλά ροζ, τόσο πυκνές που μοιάζουν ζωγραφισμένες πάνω στη γη. Οι αγρότες έφεραν τα φυτά από την Ασία τον δέκατο ένατο αιώνα, μόνο και μόνο για να σημαδεύουν τα όρια των χωραφιών. Το ηφαιστειακό χώμα, πλούσιο σε μέταλλα, κάνει τα πέταλά τους ακόμη πιο βαθιά μπλε.

Almost every field on São Miguel is edged by a hedge of hydrangeas, blue, violet, and sometimes soft pink, so thick they look painted onto the land. Farmers brought the plants from Asia in the nineteenth century just to mark field borders. The volcanic soil, rich in minerals, turns their petals an even deeper blue.

Πιο μέσα, πράσινοι λόφοι δίπλωναν γύρω από ήσυχες λεκάνες που η Πόλι δεν έβλεπε από την ακτή. Ατμός ανέβαινε αχνά από κάπου ανάμεσά τους, λεπτές λευκές κλωστές πάνω στον γκρίζο ουρανό, και εκείνη έστρεψε προς τα ψηλώματα.

Further inland, green hills folded around quiet basins Polly could not see from the coast. Steam rose faintly from somewhere among them, thin white threads against the grey sky, and she turned toward the high ground.