Siyam na Pulo, Tatlong Plaka

Mababang lumipad si Polly sa ibabaw ng itim na batong bulkan, kung saan umaabot ang luntiang bukirin hanggang gilid ng bangin at gumagapang ang ulap sa mga burol sa loob. Ito ang São Miguel, ang pinakamalaki sa siyam na pulo ng Azores, nag-iisa sa Hilagang Atlantiko. Naghalo ang maalat na hangin sa amoy ng basang lupa at bagong gapas na damo.

Polly came in low over black volcanic rock, where green fields ran to the cliff edge and mist slid across rounded hills inland. This was São Miguel, the largest of the nine Azores islands, alone in the North Atlantic. Salt air mixed with wet earth and cut grass.

Umiiral ang pulo dahil sa isang lagusan sa ilalim ng karagatan, kung saan dahan-dahang naggigilingan ang tatlong malalaking plaka. Hinihila ng Hilagang Amerika ang isang panig, ang Europa sa kabila, at diniinan ng Aprika mula sa timog. Umaakyat ang init sa mga bitak kung saan sila nagtatagpo. Ang bawat pulo rito ay gawa sa apoy at lumamig na bato.

The island exists because of a seam far below the ocean floor, where three great plates grind slowly against each other. North America pulls one way, Europe another, and Africa presses from the south. Heat rises through the cracks where they meet. Every island here was built from fire and cooling rock.

Halos bawat bukirin sa São Miguel ay may bakod na hydrangea, asul, lila, at kung minsan ay mapusyaw na rosas, sobrang kapal kaya para itong ipininta sa lupa. Dinala ng mga magsasaka ang halaman mula sa Asya noong ikalabinsiyam na siglo para markahan lang ang hangganan ng bukid. Ang lupang bulkan, mayaman sa mineral, ang nagpapalalim pa ng asul ng talulot.

Almost every field on São Miguel is edged by a hedge of hydrangeas, blue, violet, and sometimes soft pink, so thick they look painted onto the land. Farmers brought the plants from Asia in the nineteenth century just to mark field borders. The volcanic soil, rich in minerals, turns their petals an even deeper blue.

Sa loob ng pulo, may luntiang burol na pumapaikot sa tahimik na mga lambak na hindi makita ni Polly mula sa baybayin. May manipis na singaw na umaangat mula roon, payat na puting hibla laban sa abuhing langit, at humarap siya patungo sa mataas na lupain.

Further inland, green hills folded around quiet basins Polly could not see from the coast. Steam rose faintly from somewhere among them, thin white threads against the grey sky, and she turned toward the high ground.