Το Βάζο

Το δεύτερο πρωί, η Κιάρα έφερε ένα γυάλινο βάζο στη δεξαμενή της Πάστα. Το βάζο είχε καπάκι με βίδα. Μέσα υπήρχε ένα ζωντανό καβούρι.

On the second morning, Chiara brought a glass jar to Pasta's tank. The jar had a screw lid. Inside was a live crab.

Η Κιάρα κρατούσε το βάζο πάνω από το νερό. Η Πάστα παρακολουθούσε. Ένα χέρι ξεδιπλώθηκε και τεντώθηκε κατά μήκος της δεξαμενής.

Chiara held the jar above the water. Pasta watched. One arm uncurled and stretched along the side of the tank.

Η Κιάρα άφησε το βάζο να πέσει στο νερό. Βυθίστηκε αργά. Η Πάστα δεν έκανε βιαστική κίνηση. Τα χταπόδια, είπε η Κιάρα, δεν βιάζονται. Πρώτα παρατηρούν.

Chiara dropped the jar into the water. It sank slowly. Pasta did not lunge. Octopuses, Chiara said, are not lungers. They are observers first.

Η Πόλυ καθόταν στο χείλος της δεξαμενής. Το καβούρι χτυπούσε το γυαλί μέσα στο βάζο. Η Πάστα άγγιξε το βάζο με ένα χέρι. Οι βεντούζες της είχαν διακόσια αισθητικά κύτταρα η κάθε μία. "Ένα χέρι χταποδιού γεύεται ό,τι αγγίζει," είπε η Κιάρα.

Polly perched on the tank rim. The crab scuttled against the glass inside the jar. Pasta touched the jar with one arm. Her suckers had two hundred sensory cells each. "An octopus arm tastes everything it touches," Chiara said.

Η Πάστα έπιασε το βάζο με ένα δεύτερο χέρι. Τα δύο χέρια το γύρισαν αργά. Ένα τρίτο χέρι ήρθε από πίσω για να εξερευνήσει το καπάκι.

Pasta gathered the jar with a second arm. The two arms turned it slowly. A third arm came around the back to explore the lid.

Τα χταπόδια ανοίγουν βάζα με βίδες σε εργαστήρια από τη δεκαετία του 1950. Την πρώτη φορά, συνήθως χρειάζονται δέκα ή δεκαπέντε λεπτά. Δεν σκέφτονται σε βήματα. Αφήνουν τις βεντούζες να νιώσουν τα σπειρώματα και γυρίζουν το καπάκι όπως τα σπειρώματα τραβούν.

Octopuses have been opening screw-top jars in labs since the 1950s. The first time, it usually takes ten or fifteen minutes. They are not thinking in steps. They are letting the suckers feel the threads and turning the lid the way the threads pull.

Η Πάστα γύρισε το καπάκι μισή περιστροφή. Μετά άλλη μία. Το καπάκι άνοιξε. Το καβούρι βγήκε στο ανοιχτό νερό.

Pasta turned the lid one half-rotation. Then another. The lid popped free. The crab scrambled out into the open water.

Δεν πήγε μακριά. Το τέταρτο χέρι της Πάστα ήταν ήδη κουλουριασμένο στο στόμιο του βάζου. Το καβούρι εξαφανίστηκε στο ράμφος του χταποδιού.

It did not get far. Pasta's fourth arm was already curled at the jar's mouth. The crab disappeared into the octopus's beak.

Η Κιάρα έγραψε κάτι σε μια πινακίδα. "Τρία λεπτά και σαράντα δύο δευτερόλεπτα. Γίνεται γρήγορη. Την πρώτη φορά που της δώσαμε βάζο, της πήρε έντεκα λεπτά."

Chiara wrote something on a clipboard. "Three minutes forty-two seconds. She is getting fast. The first time we gave her a jar, it took her eleven minutes."

Η Πάστα επέστρεψε στο σωλήνα της. Τα χέρια της τυλίχτηκαν γύρω της.

Pasta returned to her coil of pipe. Her arms wrapped around herself.

Τα χταπόδια είναι πολύ παράξενα, είπε η Κιάρα στην Πόλυ. Είναι πιο κοντά σε ένα σαλιγκάρι παρά σε οτιδήποτε με σπονδυλική στήλη. Έχουν τρεις καρδιές. Το αίμα τους είναι μπλε, επειδή μεταφέρει οξυγόνο με χαλκό αντί για σίδηρο. Ζουν μόνο τρία έως πέντε χρόνια στη φύση. Η Πάστα ήταν ήδη δύο. Θα μάθαινε ό,τι επρόκειτο να μάθει στον χρόνο που της απέμενε.

Octopuses are very strange, Chiara told Polly. They are more closely related to a snail than to anything with a backbone. They have three hearts. Their blood is blue, because it carries oxygen with copper instead of iron. They live only three to five years in the wild. Pasta was already two. She would learn everything she would ever know in the time she had left.