The Train to Granada

The train left Madrid at six in the morning. Half the seats were empty. Elena chose a window seat and watched the city give way to dry, open fields.

Tren Madrid'den sabah altıda kalktı. Koltukların yarısı boştu. Elena pencere kenarında bir yer seçti ve şehrin yerini kuru, geniş tarlalara bırakışını izledi.

A woman sat across from her. She was older — maybe sixty, maybe more — and she had a small bag with a sandwich wrapped in foil. Soon her phone rang. She answered quietly, but the train was very quiet too.

Karşısına yaşlı bir kadın oturdu. Altmış yaşlarında, belki daha da yaşlıydı. Küçük çantasında folyo kağıdına sarılmış bir sandviç vardı. Az sonra telefonu çaldı. Sessizce cevap verdi ama tren de çok sessizdi.

"No, I haven't told her yet," the woman whispered. "I will, but not today. Today I just want to see her." A pause. "She doesn't know I'm sick. Please, don't tell her either."

"Hayır, ona henüz söylemedim," diye fısıldadı kadın. "Söyleyeceğim ama bugün değil. Bugün sadece onu görmek istiyorum." Bir sessizlik oldu. "Hasta olduğumu bilmiyor. Lütfen sen de söyleme."

Elena looked out the window and pretended not to hear. But she could not stop listening. The woman talked for a few minutes more, then hung up and ate her sandwich slowly.

Elena pencereden dışarı baktı ve duymuyormuş gibi yaptı. Ama kulak vermeden edemiyordu. Kadın birkaç dakika daha konuştuktan sonra telefonu kapattı ve sandviçini yavaşça yedi.

When the train arrived in Granada, the woman stood up and looked at Elena. "I'm going to see my granddaughter," she said, as if explaining something Elena had already asked. "I haven't seen her in a year. Have a good trip."

Tren Granada'ya vardığında kadın ayağa kalktı ve Elena'ya baktı. "Torunumu görmeye gidiyorum," dedi, sanki Elena'nın çoktan sorduğu bir soruyu açıklıyormuş gibi. "Onu bir yıldır görmedim. İyi yolculuklar."

Elena watched her walk down the platform and disappear into the crowd.

Elena onun perondan yürüyüp kalabalığın içinde kaybolmasını izledi.