The Train to Granada

The train left Madrid at six in the morning. Half the seats were empty. Elena chose a window seat and watched the city give way to dry, open fields.

De trein vertrok om zes uur 's ochtends uit Madrid. De helft van de stoelen was leeg. Elena koos een raamplek en keek hoe de stad plaatsmaakte voor droge, open velden.

A woman sat across from her. She was older — maybe sixty, maybe more — and she had a small bag with a sandwich wrapped in foil. Soon her phone rang. She answered quietly, but the train was very quiet too.

Een vrouw ging tegenover haar zitten. Ze was ouder — misschien zestig, misschien meer — en ze had een kleine tas met een boterham verpakt in aluminiumfolie. Al snel ging haar telefoon. Ze nam zachtjes op, maar de trein was ook heel stil.

"No, I haven't told her yet," the woman whispered. "I will, but not today. Today I just want to see her." A pause. "She doesn't know I'm sick. Please, don't tell her either."

„Nee, ik heb het haar nog niet verteld", fluisterde de vrouw. „Ik zal het doen, maar niet vandaag. Vandaag wil ik haar alleen maar zien." Een pauze. „Ze weet niet dat ik ziek ben. Vertel het haar alsjeblieft ook niet."

Elena looked out the window and pretended not to hear. But she could not stop listening. The woman talked for a few minutes more, then hung up and ate her sandwich slowly.

Elena keek uit het raam en deed alsof ze niets hoorde. Maar ze kon niet stoppen met luisteren. De vrouw sprak nog een paar minuten, hing op en at haar boterham langzaam op.

When the train arrived in Granada, the woman stood up and looked at Elena. "I'm going to see my granddaughter," she said, as if explaining something Elena had already asked. "I haven't seen her in a year. Have a good trip."

Toen de trein in Granada aankwam, stond de vrouw op en keek naar Elena. „Ik ga mijn kleindochter opzoeken", zei ze, alsof ze iets uitlegde wat Elena al had gevraagd. „Ik heb haar een jaar niet gezien. Goede reis."

Elena watched her walk down the platform and disappear into the crowd.

Elena keek hoe ze over het perron liep en in de menigte verdween.