Honey That Has Outlasted Empires

When archaeologists opened the tomb of the Egyptian king Tutankhamun in the early nineteen twenties, they uncovered jewellery, statues, and rows of sealed clay pots. Several of those pots held honey, and although three thousand years had passed since anyone had touched it, the honey inside was still perfectly good. It could, quite literally, have been eaten on the spot.

Arkeologlar bin dokuz yüz yirmili yılların başında Mısır kralı Tutankamon'un mezarını açtığında, mücevherler, heykeller ve mühürlü kil kaplar sıra sıra ortaya çıktı. Bu kapların birkaçında bal vardı ve üç bin yıldır kimse ona dokunmamış olmasına rağmen, içindeki bal hâlâ mükemmel durumdaydı. Kelimenin tam anlamıyla, orada hemen yenebilirdi.

This is far from a one off curiosity. Honey is one of the very few natural foods that essentially never spoils. Even older jars have turned up elsewhere: in Georgia, archaeologists recovered honey buried alongside a noblewoman roughly five thousand five hundred years ago, and it, too, was still sweet and edible.

Bu, tek seferlik bir merak konusu değil. Bal, neredeyse hiç bozulmayan çok az sayıdaki doğal besinden biridir. Başka yerlerde daha da eski kavanozlar bulundu: Gürcistan'da arkeologlar, yaklaşık beş bin beş yüz yıl önce bir asilzade kadınla birlikte gömülmüş bal buldu ve bu bal da hâlâ tatlı ve yenilebilirdi.

The explanation lies in chemistry rather than magic. Bacteria cannot grow without water, and honey contains almost none. Bees begin with nectar, which starts out roughly eighty percent water, and fan it with their wings inside the hive until it has reduced to around seventeen percent, leaving a liquid so thick and dense that almost nothing can survive inside it.

Bunun açıklaması büyüde değil kimyada yatıyor. Bakteriler susuz büyüyemez ve balda neredeyse hiç su yoktur. Arılar, yaklaşık yüzde seksen su içeren nektarla başlar ve kovan içinde kanatlarıyla onu yelpazeler. Bal, yüzde on yedi civarına düşene kadar koyulaşır. Sonunda içinde neredeyse hiçbir şeyin hayatta kalamayacağı kadar kalın ve yoğun bir sıvı kalır.

Honey is also mildly acidic, with a pH of around four, a level most bacteria find thoroughly inhospitable. On top of that, bees add a trace of an enzyme that slowly generates hydrogen peroxide, the very disinfectant sold in any pharmacy.

Bal aynı zamanda hafif asidiktir, pH değeri yaklaşık dörttür ve çoğu bakteri için oldukça yaşanmaz bir seviyedir. Bunun üstüne arılar, yavaş yavaş hidrojen peroksit üreten bir enzim izi ekler. Bu, herhangi bir eczanede satılan dezenfektanın ta kendisidir.

Taken together, these three defences, almost no water, a low pH, and a constant faint trace of peroxide, mean that honey, once sealed and kept dry, can sit undisturbed on a shelf, in a cave, or in a royal tomb for what amounts to forever.

Bu üç savunma bir araya gelince, neredeyse hiç su olmaması, düşük pH ve sürekli hafif bir peroksit izi, kapalı ve kuru tutulan bal bir rafta, bir mağarada ya da bir kral mezarında adeta sonsuza dek bozulmadan durabilir.

So if your own honey ever turns cloudy and crystallises in the jar, resist the urge to throw it away. Warm it gently in a bowl of hot water and the crystals will dissolve back into syrup. The honey was never spoiled to begin with. Honey, it turns out, is almost never actually bad.

Yani kendi balın bulanıklaşıp kavanozda şekerlenirse, onu atma isteğine kapılma. Sıcak bir su kabında yavaşça ısıt, kristaller tekrar şuruba dönüşecektir. Bal başından beri hiç bozulmamıştı. Görünen o ki bal neredeyse hiçbir zaman gerçekten kötü olmuyor.