De Redacteur van Zichzelf

Op de zesde ochtend zette Chiara koffie voor hen beiden en ging zitten in de stoel naast de tank. Pasta hing ondersteboven in een hoek van het glas, de klokvorm van haar lichaam pulseerde zachtjes. Haar armen zweefden om haar heen als een trage bloem.

On the sixth morning, Chiara made coffee for both of them and sat down in the chair beside the tank. Pasta was hanging upside down from a corner of the glass, the bell of her body pulsing gently. Her arms drifted around her like a slow flower.

"Er is nog iets dat ik je wil vertellen," zei Chiara, "en ik wil het langzaam vertellen, want het is het vreemdste dat ik weet over octopussen."

"There is one more thing I want to tell you," Chiara said, "and I want to tell it slowly, because it is the strangest thing about octopuses I know."

Polly zat op de rand.

Polly perched on the rim.

"Octopussen kunnen hun eigen RNA in real-time aanpassen," zei Chiara. "Het is iets dat ze voortdurend doen. Geen enkel ander dier doet dit in het tempo dat een octopus en enkele verwante koppotigen doen."

"Octopuses can edit their own RNA in real time," Chiara said. "It is something they do constantly. No other animal does this at the rate that an octopus and a few related cephalopods do."

Ze pauzeerde. Ze wist dat het volgende deel zorgvuldigheid vereiste.

She paused. She knew the next part required care.

DNA is het langetermijnplan van een dier. Het verandert niet veel. RNA is de werkende kopie. De cel maakt RNA van DNA wanneer het een eiwit moet bouwen. Bij de meeste dieren komt het RNA bijna exact overeen met het DNA.

DNA is the long-term blueprint of an animal. It does not change much. RNA is the working copy. The cell makes RNA from DNA when it needs to build a protein. In most animals, the RNA matches the DNA almost exactly.

Bij octopussen komt het RNA niet overeen. Terwijl het RNA wordt gemaakt, herschrijft de cel delen ervan. De meeste van deze aanpassingen gebeuren in de delen van het genoom die het zenuwstelsel opbouwen. Het zenuwstelsel van een octopus, in het bijzonder, wordt voortdurend opgebouwd en herbouwd met deze aanpassingen.

In octopuses, the RNA does not match. As the RNA is being made, the cell rewrites parts of it. Most of these edits happen in the parts of the genome that build the nervous system. The nervous system of an octopus, in particular, is built and rebuilt constantly with these edits.

"Waarom?" zei Chiara, voordat Polly kon vragen. "We hebben een theorie. RNA-bewerking is omkeerbaar. DNA-mutatie is dat niet. Een octopus kan zijn zenuwstelsel aanpassen als reactie op de temperatuur van het water of de chemie van het voedsel dat hij eet. Hij kan zijn eigen brein ter plekke afstemmen. Het nadeel is dat het genoom zelf, het langetermijnplan, niet veel heeft kunnen evolueren. De soort zit min of meer vast aan hetzelfde DNA, al tientallen miljoenen jaren. Ze hebben kortetermijnflexibiliteit betaald met langetermijnstagnatie."

"Why?" Chiara said, before Polly could ask. "We have a theory. RNA editing is reversible. DNA mutation is not. An octopus can adjust its nervous system in response to the temperature of the water or the chemistry of the food it eats. It can tune its own brain on the fly. The cost is that the genome itself, the long-term blueprint, has not been able to evolve much. The species is stuck with the same DNA, more or less, for tens of millions of years. They paid for short-term flexibility with long-term stagnation."

Polly keek naar Pasta die dreef. Het lichaam van de octopus pulseerde langzaam. De huid nabij de ogen flikkerde door een zachte puls van roze en bleke bruintinten.

Polly watched Pasta drift. The octopus's body pulsed slowly. The skin near the eyes flickered through a soft pulse of pinks and pale browns.

"Elke individuele octopus," zei Chiara, "is een iets ander dier dan elke andere, op een manier die jij en ik en andere papegaaien niet zijn. Hetzelfde DNA. Maar de werkende machine wordt elke keer opnieuw gebouwd, voor dat water en dat voedsel. Ze zijn individuele breinen op een manier die misschien geen enkel ander dier op aarde is."

"Each individual octopus," Chiara said, "is a slightly different animal from each other one, in a way that you and I and other parrots are not. The same DNA. But the working machinery is built fresh, every life, for that water and that food. They are individual brains in a way that perhaps no other animal on Earth is."

Ze dronk haar koffie.

She drank her coffee.

"Het is ook waarom," zei ze, "twee octopussen die hetzelfde doolhof krijgen, het op compleet verschillende manieren kunnen oplossen. Pasta loste het doolhof op met twee samenwerkende armen. We hadden vorig jaar een andere octopus die er drie gebruikte. We hadden er nog een die een uur wachtte en toen rechtstreeks met het lichaam erin ging. Ze lossen niet hetzelfde probleem op met hetzelfde brein. Ze lossen het elk op met het brein dat ze voor zichzelf hebben gemaakt."

"It is also why," she said, "two octopuses given the same maze can solve it in completely different ways. Pasta solved the maze with two arms cooperating. We had another octopus last year who used three. We had another who waited an hour and then went straight in with the body. They are not solving the same problem with the same brain. They are each solving it with the brain they have made for themselves."

Pasta's oog ging open en dicht. De armen zweefden.

Pasta's eye opened and closed. The arms drifted.

Polly dacht aan haar eigen brein. Het was niet in real-time aangepast. Het was één keer gebouwd, zoals de meeste breinen worden gebouwd, en was nu gewoon van haar. Ze benijdde Pasta niet om de flexibiliteit. Maar ze vond het heel fijn om te weten dat dieren zoals Pasta bestonden.

Polly thought about her own brain. It had not been edited in real time. It had been built once, the way most brains are built, and was now simply hers. She did not envy Pasta the flexibility. But she liked very much knowing that animals like Pasta existed.

Chiara stond op. "Ik moet een subsidieaanvraag schrijven," zei ze. "Blijf jij vanmorgen bij haar, als je wilt."

Chiara stood up. "I have to go write a grant," she said. "You stay with her for the morning, if you want."

Polly bleef.

Polly stayed.