Het Lichaam Dat Denkt

Op de derde ochtend had Chiara een nieuw experiment. Ze plaatste een kleine doolhof van acryl op de bodem van de tank. In het midden van de doolhof lag een enkel stukje krabvlees. De wanden waren doorzichtig, maar de route erdoorheen was ingewikkeld: twee keer rechtsaf, een keer linksaf, en een kleine kamerdeur die maar van één kant open kon worden geduwd.

On the third morning, Chiara had a new experiment. She placed a small acrylic maze on the floor of the tank. The maze had a single piece of crab meat at its centre. The walls were transparent, but the route through was complex: two right turns, a left, and a small chamber gate that pushed open from one side only.

Pasta keek al vanuit haar gebruikelijke hoek. Chiara zette een kleine videocamera op de rand en stapte achteruit.

Pasta was already watching from her usual corner. Chiara set up a small video camera on the rim and stepped back.

Wat Polly vervolgens zag, had ze nog nooit eerder gezien.

What Polly saw next was something she had never seen before.

Pasta stuurde twee armen naar de doolhof voordat haar lichaam de hoek verliet. De twee armen bewogen onafhankelijk van elkaar. Eén ging over de bovenkant van de doolhof, verkende de structuur. De andere gleed over de vloer, de ingang van de doolhof in. De twee armen coördineerden niet met elkaar. Ze opereerden alsof ze aparte wezens waren.

Pasta sent two arms toward the maze before her body left the corner. The two arms moved independently of each other. One went over the top of the maze, exploring the structure. The other slid along the floor, into the maze entry. The two arms did not coordinate with each other. They were operating as if they were separate creatures.

Dit was geen metafoor. Chiara legde uit, terwijl het gebeurde: een octopus heeft ongeveer vijfhonderd miljoen neuronen. Twee derde daarvan zitten niet in zijn centrale brein. Ze zitten in zijn armen. Elke arm heeft zijn eigen complexe zenuwstelsel. Elke arm kan eenvoudige problemen zelfstandig oplossen. Het centrale brein biedt hoogstaande intentie. De armen onderhandelen over de details.

This was not a metaphor. Chiara explained, while it was happening: an octopus has about five hundred million neurons. Two thirds of them are not in its central brain. They are in its arms. Each arm has its own complex nervous system. Each arm can solve simple problems on its own. The central brain provides high-level intention. The arms negotiate the details.

Polly huppelde langs de rand van de tank om het bij te houden. De eerste arm volgde de gang van de doolhof. Hij bereikte de eerste bocht, pauzeerde, voelde en draaide. Hij bereikte de tweede bocht. Pasta's lichaam had zich nog steeds niet verplaatst uit haar hoek. De tweede arm, die de bovenkant verkende, vond het kleine poortje bij de kamer en testte de randen. Hij duwde één keer. Het poortje gaf een beetje mee.

Polly hopped along the tank rim to keep up. The first arm threaded the corridor of the maze. It hit the first turn, paused, felt, and turned. It hit the second turn. Pasta's body had still not moved from her corner. The second arm, the one exploring the top, found the small gate at the chamber and tested its edges. It pushed once. The gate gave a little.

De eerste arm bereikte het poortje van binnenuit de doolhof. Hij duwde in de tegenovergestelde richting. Het poortje ging open.

The first arm reached the gate from inside the maze. It pushed in the opposite direction. The gate opened.

De arm nam het krabvlees.

The arm took the crab meat.

De hele uitwisseling had misschien dertig seconden geduurd. Pasta had haar hoofdlichaam geen enkele keer bewogen.

The whole exchange had taken perhaps thirty seconds. Pasta had not moved her main body once.

Chiara, kijkend naar haar videoscherm, zuchtte langzaam uit. "Dit is het deel dat we nog steeds niet begrijpen," zei ze. "De armen kregen het voedsel. Heeft de octopus de doolhof opgelost? Of hebben de twee armen het samen opgelost, terwijl het centrale brein iets heel anders deed? We weten het niet. Er zijn argumenten voor beide. Ik word in feite betaald om erover te discussiëren."

Chiara, watching her video screen, exhaled slowly. "This is the part we still do not understand," she said. "The arms got the food. Did the octopus solve the maze? Or did the two arms solve it together, while the central brain did something else entirely? We do not know. There are arguments for both. I am paid, basically, to argue about it."

Polly keek naar Pasta. De octopus strekte nu langzaam haar lichaam, zoals een kat dat zou doen. De acht armen verzamelden zich en trokken het krabvlees naar de snavel. De doolhof, leeg, lag op de bodem van de tank.

Polly looked at Pasta. The octopus was now stretching her body slowly, the way a cat might. The eight arms gathered together, and pulled the crab meat to the beak. The maze, empty, sat on the tank floor.

Er is een uitdrukking die wetenschappers gebruiken wanneer ze een wezen niet in de categorieën kunnen plaatsen die ze hadden voordat ze het ontmoetten. De uitdrukking is "buitenaardse intelligentie." Polly had het gehoord in collegevideo's. Ze had gedacht dat het poëtisch was. Vandaag, kijkend naar twee armen die een doolhof werkten zonder elkaar te raadplegen, herzag ze haar mening. Het zou letterlijk kunnen zijn.

There is a phrase scientists use when they cannot fit a creature into the categories they had before they met it. The phrase is "alien intelligence." Polly had heard it in lecture videos. She had thought it was poetic. Today, watching two arms work a maze without consulting each other, she revised her thinking. It might be literal.

Chiara pakte de camera in. "Ik heb een lunchafspraak," zei ze. "Blijf jij maar. Ze houdt van gezelschap."

Chiara packed up the camera. "I have a lunch meeting," she said. "You stay. She likes the company."

Polly bleef. Pasta keerde terug naar haar pijp. Het middaglicht door de ramen veranderde langzaam van blauwgrijs naar goud. De octopus opende af en toe een oog en keek naar haar.

Polly stayed. Pasta returned to her pipe. The afternoon light through the windows changed slowly from blue-grey to gold. The octopus, occasionally, opened one eye and looked at her.

Polly zei niets. De octopus, heel duidelijk, wachtte niet om aangesproken te worden.

Polly did not say anything. The octopus, very obviously, was not waiting to be talked to.