Doksan Günlük Tahıl

Kirkwall'daki barda beş masa ve bir şömine vardı; kapı, tepesinde katedralin durduğu gri taş bir sokağa açılıyordu. Polly ateşe en yakın masaya oturdu, çünkü suda geçen bir günün ardından başka masa yoktur. "Menüyü görebilir miyim?" diye sordu ve beklediğinden daha az şeyin yazılı olduğu, yazılanların da daha çoğu yerel olan bir kart aldı.

The bar in Kirkwall had five tables and a fire, and the door opened straight onto a street of grey stone with the cathedral at the top of it. Polly took the table nearest the heat, because after a day on the water there is no other table. "Can I see the menu?" she asked, and got a card with fewer things on it than she expected and more of them local.

"İyi bir yemek önerebilir misiniz?" İşletmeci bir balıkçıldı, tezgâhın arkasında durmak için yaratılmış bir kuş, ve hiç duraksamadan bannock'u önerdi. Bere, burada yüzyıllardır yetiştirilen bir arpadır; kuzeydeki bir yazın içinde olgunlaşacak kadar hızlı yetiştiği için kimi zaman doksan günlük arpa denen altı sıralı bir tahıl. Öğütülüp beremeal olduğunda, çıktığı tarlanın tadını taşıyan yassı ve koyu renkli bir bannock verir.

"Could you recommend a good dish?" The owner was a heron, which is a bird built for standing behind a counter, and she recommended the bannock without hesitation. Bere is a barley they have grown here for centuries, a six-row grain sometimes called the ninety-day barley because it ripens fast enough to finish inside a northern summer. Milled into beremeal it makes a flat, dark bannock that tastes of the field it came out of.

"Vejetaryen seçenekleriniz var mı?" diye sordu Polly ve balıkçıl kartta aynı satırı gösterdi. Bannock, tereyağı ve crowdie, yani çiftliklerin hep yaptığı yumuşak taze peynir. Aynı tahılın kasabanın öbür ucunda, kulenin altında bin yedi yüz doksan sekizden beri çalışan damıtımevinde ikinci bir hayatı vardır; doğru bir sabahta bütün sokak ılık malt kokar.

"Do you have vegetarian options?" Polly asked, and the heron pointed back at the same line on the card. Bannock, butter, and crowdie, the soft fresh cheese the farms have always made. The same grain has a second life across town at the distillery under the tower, working since seventeen ninety-eight, where the whole street smells of warm malt on the right morning.

"Hesabı alabilir miyiz, lütfen?" dedi Polly tabak boşalınca ve balıkçıl hesabı getirmek için acele etmedi, ki bu bir iltifattır. Dışarıda rüzgâr adaların durgun saydığı seviyeye inmişti. Polly, damağında sert bir iklimin tadıyla, katedralin kırmızı kumtaşının önünden gri sokak boyunca yukarı yürüdü.

"Can we get the bill, please?" Polly said when the plate was empty, and the heron took her time bringing it, which is a compliment. Outside, the wind had dropped to the level the islands consider still. Polly walked up the grey street past the red sandstone of the cathedral with the taste of a hard climate on the roof of her mouth.