தொண்ணூறு நாள் தானியம்

கிர்க்வாலில் இருந்த அந்தக் கடையில் ஐந்து மேசைகளும் ஒரு நெருப்பும் இருந்தன. கதவு நேராகச் சாம்பல் கல் தெருவில் திறந்தது, அந்தத் தெருவின் உச்சியில் பெரிய தேவாலயம். நெருப்புக்கு மிக அருகில் இருந்த மேசையைப் பாலி எடுத்துக் கொண்டாள், ஏனெனில் கடலில் ஒரு நாள் கழித்த பிறகு வேறு எந்த மேசையும் மேசையே அல்ல. "மெனுவைப் பார்க்கலாமா?" என்று கேட்டாள். அட்டையில் அவள் எதிர்பார்த்ததை விடக் குறைவான உணவுகள் இருந்தன, அவற்றில் அதிகமானவை உள்ளூர் உணவுகள்.

The bar in Kirkwall had five tables and a fire, and the door opened straight onto a street of grey stone with the cathedral at the top of it. Polly took the table nearest the heat, because after a day on the water there is no other table. "Can I see the menu?" she asked, and got a card with fewer things on it than she expected and more of them local.

"நல்ல உணவு ஒன்றைப் பரிந்துரைக்க முடியுமா?" கடையின் உரிமையாளர் ஒரு நாரை, கடை மேசைக்குப் பின்னால் நிற்பதற்கென்றே அமைந்த பறவை. யோசிக்காமல் அவள் பானக்கைப் பரிந்துரைத்தாள். பேர் பார்லி என்பது இங்கே நூற்றாண்டுகளாக விளையும் ஒரு தானியம், ஆறு வரிசைக் கதிர் கொண்ட இது தொண்ணூறு நாள் பார்லி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் வடக்கின் குட்டிக் கோடைக்குள் முதிர்ந்து விடும் அளவுக்கு வேகமாக விளைகிறது. அதை மாவாக அரைத்துச் சுட்டால், அது விளைந்த வயலின் சுவையுடன் தட்டையான, கருமையான பானக் கிடைக்கும்.

"Could you recommend a good dish?" The owner was a heron, which is a bird built for standing behind a counter, and she recommended the bannock without hesitation. Bere is a barley they have grown here for centuries, a six-row grain sometimes called the ninety-day barley because it ripens fast enough to finish inside a northern summer. Milled into beremeal it makes a flat, dark bannock that tastes of the field it came out of.

"சைவ உணவு வகைகள் உள்ளதா?" என்று பாலி கேட்டாள். அட்டையில் இருந்த அதே வரியைத்தான் நாரை மீண்டும் காட்டினாள். பானக், வெண்ணெய், பிறகு பண்ணைகள் எப்போதும் செய்யும் மென்மையான புதிய கிரௌடி பாலாடை. அதே தானியத்திற்கு ஊரின் மறு முனையில் இரண்டாவது வாழ்க்கை உண்டு. கோபுரத்தின் அடியில் ஆயிரத்து எழுநூற்று தொண்ணூற்று எட்டாம் ஆண்டு முதல் இயங்கி வரும் மதுவடிப்பகம் அது, சரியான காலைப் பொழுதில் அந்தத் தெரு முழுவதும் சூடான வாற்கோதுமை வாசனை.

"Do you have vegetarian options?" Polly asked, and the heron pointed back at the same line on the card. Bannock, butter, and crowdie, the soft fresh cheese the farms have always made. The same grain has a second life across town at the distillery under the tower, working since seventeen ninety-eight, where the whole street smells of warm malt on the right morning.

தட்டு காலியானதும், "தயவுசெய்து பில் கொண்டு வர முடியுமா?" என்றாள் பாலி. நாரை அதைக் கொண்டு வர நிதானமாக நேரம் எடுத்துக் கொண்டாள், அது ஒரு பாராட்டு. வெளியே, தீவுகள் அமைதி என்று கருதும் அளவுக்குக் காற்று குறைந்திருந்தது. கடினமான ஒரு காலநிலையின் சுவை நாக்கின் மேல் இருக்க, சிவப்பு மணற்கல் தேவாலயத்தைக் கடந்து சாம்பல் தெருவில் பாலி மேலே நடந்தாள்.

"Can we get the bill, please?" Polly said when the plate was empty, and the heron took her time bringing it, which is a compliment. Outside, the wind had dropped to the level the islands consider still. Polly walked up the grey street past the red sandstone of the cathedral with the taste of a hard climate on the roof of her mouth.