Het graan van negentig dagen

De bar in Kirkwall had vijf tafels en een vuur, en de deur kwam recht uit op een straat van grijze steen met de kathedraal aan het eind. Polly nam de tafel het dichtst bij de warmte, want na een dag op het water is er geen andere tafel. "Mag ik de menukaart zien?" vroeg ze, en ze kreeg een kaart met minder gerechten dan ze had verwacht en meer streekproducten.

The bar in Kirkwall had five tables and a fire, and the door opened straight onto a street of grey stone with the cathedral at the top of it. Polly took the table nearest the heat, because after a day on the water there is no other table. "Can I see the menu?" she asked, and got a card with fewer things on it than she expected and more of them local.

"Zou u een lekker gerecht kunnen aanraden?" De eigenaar was een reiger, een vogel die gebouwd is om achter een toonbank te staan, en ze raadde zonder aarzelen de bannock aan. Bere is een gerst die hier al eeuwen wordt verbouwd, een zesrijige graansoort die soms de gerst van negentig dagen wordt genoemd, omdat hij snel genoeg rijpt om binnen een noordelijke zomer af te komen. Gemalen tot beremeel maakt hij een platte, donkere bannock die smaakt naar de akker waar hij vandaan komt.

"Could you recommend a good dish?" The owner was a heron, which is a bird built for standing behind a counter, and she recommended the bannock without hesitation. Bere is a barley they have grown here for centuries, a six-row grain sometimes called the ninety-day barley because it ripens fast enough to finish inside a northern summer. Milled into beremeal it makes a flat, dark bannock that tastes of the field it came out of.

"Heeft u vegetarische opties?" vroeg Polly, en de reiger wees terug naar dezelfde regel op de kaart. Bannock, boter en crowdie, de zachte verse kaas die de boerderijen altijd al maken. Hetzelfde graan krijgt een tweede leven aan de andere kant van de stad, in de distilleerderij onder de toren, in bedrijf sinds zeventienhonderdachtennegentig, waar op de juiste ochtend de hele straat naar warme mout ruikt.

"Do you have vegetarian options?" Polly asked, and the heron pointed back at the same line on the card. Bannock, butter, and crowdie, the soft fresh cheese the farms have always made. The same grain has a second life across town at the distillery under the tower, working since seventeen ninety-eight, where the whole street smells of warm malt on the right morning.

"Mogen we de rekening, alstublieft?" zei Polly toen het bord leeg was, en de reiger nam er de tijd voor, wat een compliment is. Buiten was de wind gezakt tot wat de eilanden windstil noemen. Polly liep de grijze straat op, langs de rode zandsteen van de kathedraal, met de smaak van een hard klimaat op haar gehemelte.

"Can we get the bill, please?" Polly said when the plate was empty, and the heron took her time bringing it, which is a compliment. Outside, the wind had dropped to the level the islands consider still. Polly walked up the grey street past the red sandstone of the cathedral with the taste of a hard climate on the roof of her mouth.