Yaroslavskiy İstasyonu

Moskova'daki Yaroslavskiy İstasyonu, havadan bakıldığında, hevesli birinin süslediği bir pastaya benziyordu. Yeşil ve beyaz kuleler. Sivri çatılar. Beklenmedik yerlerde altın süslemeler. Mimar Fyodor Shekhtel, 1902 yılında bu istasyonu Rusya'nın eski ahşap kiliselerine benzeyen ama taşla ve üç katı büyüklüğünde olan Rus Canlanma tarzında tasarlamıştı.

Yaroslavsky Station in Moscow looked, from the air, like a cake decorated by an enthusiast. Green and white turrets. Pointed roofs. Gold trim where you might not expect it. The architect, Fyodor Shekhtel, had designed it in 1902 in a style called Russian Revival, which mostly meant looking like an old Russian wooden church but built of stone and three times the size.

Polly, şehir sisinin içinden alçalarak geldi. Haziran ayında Moskova, kuzey yazının uzun akşamlarının yeni başladığı sıcak ve parlak bir yerdi. İstasyona bir kez döndü ve ana girişin üzerindeki demir kanopiye indi.

Polly came in low through the city haze. Moscow in June was warm and bright, the long evenings of a northern summer just beginning. She circled the station once and landed on the iron canopy over the main entrance.

Trans-Sibirya Demiryolu burada başlar. Doğuya doğru 9,289 kilometre boyunca uzanır, tüm Avrasya kara kütlesinin uzunluğu boyunca ilerler ve Pasifik Okyanusu'ndaki Vladivostok'ta sona erer. Hat 1916 yılında tamamlanmıştır. Hâlâ dünyanın en uzun demiryolu hattıdır. Amiral gemisi tren Rossiya, Yaroslavskiy İstasyonu'ndan her iki günde bir öğleden sonra birde hareket eder. Yedi gün, yedi saat dilimi ve bir kıta sonra Vladivostok'a varır.

The Trans-Siberian Railway begins here. It runs east for 9,289 kilometres, the length of the entire Eurasian landmass, ending at Vladivostok on the Pacific. The line was completed in 1916. It is still the longest railway line in the world. The flagship train, the Rossiya, leaves Yaroslavsky Station every other day at one in the afternoon. It arrives in Vladivostok seven days, seven time zones, and one continent later.

Polly'nin pencere kenarında bir yeri vardı. Ya da daha doğrusu, gözlüklerine ve elindeki klipboarda bir bakış atan ve akıllıca bunun kendi sorunu olmadığını düşünen bir kondüktör tarafından ikinci sınıf kompartıman 7'de bir pencere yatağı vaat edilmişti.

Polly had a window seat. Or, more precisely, she had been promised a window berth in second class compartment 7, by a conductor who had taken one look at her glasses and her clipboard and decided, sensibly, that this was not his problem.

Kompartımanı, iki üst ve iki alt ranzası olan, aralarında küçük bir katlanır masa ve ağır perdeli bir pencere bulunan, ahşap kaplamalı küçük bir odaydı. İki ranza zaten doluydu. Biri, bej bir hırka giymiş, sessiz bir emekli kadına aitti, kitap okuyordu. Diğeri ise, sakallı ve dizüstü bilgisayarı olan, Polly'yi görüp "Tamam" diyen ve tekrar yazmaya dönen yirmili yaşlardaki bir genç adama aitti.

Her compartment was a small wood-panelled room with two upper and two lower bunks, a small folding table between them, and a heavy curtained window. Two of the bunks were already taken. One belonged to a quiet, retired woman in a beige cardigan, reading. The other belonged to a young man in his twenties with a beard and a laptop, who looked up, saw Polly, said "OK," and went back to typing.

Polly masanın üzerine zıpladı ve pencereden dışarı baktı. Platform hareket doluydu. Bir aile oğullarına veda sarılması yapıyordu. Bir kondüktör yeşil mürekkeple bir klipboard kontrol ediyordu. Vagonun köşesindeki bir semaver sessizce tıslıyordu.

Polly hopped onto the table and looked out the window. The platform was full of motion. A family was hugging a son goodbye. A conductor was checking a clipboard in green ink. A samovar in the corner of the carriage hissed quietly.

Tam birde, tren hareket etti.

At exactly one o'clock, the train moved.

Bu bir başlangıç gibi hissettirmiyordu. Yıllardır kendini düzenleyen bir şeyin sonucu gibiydi. Tekerlekler ilk iki dakikada ritmini buldu ve korudu. Platform kayarak uzaklaştı. İstasyon gökyüzüne karşı bir şekil haline geldi. Sonra kayboldu.

It did not feel like a beginning. It felt like the conclusion of something that had been arranging itself for many years. The wheels found their rhythm in the first two minutes and held it. The platform slid away. The station became a shape against the sky. Then it was gone.

Yarım saat içinde, Moskova banliyölere incelmişti. Bir saat içinde, banliyöler düzenli bahçeleri olan küçük ahşap yazlık evlere, dachalara incelmişti. İki saat içinde, dachalar ormana incelmişti. Polly, penceredeki yansımasında gözlüklerine baktı ve gagasına karşı düzeltip düzeltti.

Within half an hour, Moscow had thinned to suburbs. Within an hour, the suburbs had thinned to dachas, small wooden summer houses with neat gardens. Within two hours, the dachas had thinned to forest. Polly looked at her glasses in the reflection of the window and tilted them straight against her beak.

Bej hırkalı sessiz kadın kitabından başını kaldırdı. "İlk defa mı?" dedi dikkatli bir İngilizceyle. Polly kırmızı başını eğdi. Kadın gülümsedi. "Uzun bir yol. Yerleş."

The quiet woman in the beige cardigan looked up from her book. "First time?" she said in careful English. Polly tilted her red head. The woman smiled. "It is a long way. Settle in."