Istasyon ng Yaroslavsky

Ang Istasyon ng Yaroslavsky sa Moscow ay parang isang cake na pinalamutian ng isang masigasig na tagapagdisenyo kapag tiningnan mula sa itaas. Mga berdeng at puting tore. Matutulis na bubong. Gintong palamuti sa mga lugar na hindi mo inaasahan. Ang arkitekto, si Fyodor Shekhtel, ay dinisenyo ito noong 1902 sa istilong tinatawag na Russian Revival, na karaniwang nangangahulugang parang isang lumang kahoy na simbahan ng Russia ngunit gawa sa bato at tatlong beses ang laki.

Yaroslavsky Station in Moscow looked, from the air, like a cake decorated by an enthusiast. Green and white turrets. Pointed roofs. Gold trim where you might not expect it. The architect, Fyodor Shekhtel, had designed it in 1902 in a style called Russian Revival, which mostly meant looking like an old Russian wooden church but built of stone and three times the size.

Dumating si Polly sa mababang paglipad sa kalagitnaan ng ulap ng lungsod. Ang Moscow sa Hunyo ay mainit at maliwanag, ang mahabang gabi ng hilagang tag-init ay nagsisimula pa lamang. Umikot siya sa istasyon nang isang beses at lumapag sa bakal na bubong sa ibabaw ng pangunahing pasukan.

Polly came in low through the city haze. Moscow in June was warm and bright, the long evenings of a northern summer just beginning. She circled the station once and landed on the iron canopy over the main entrance.

Dito nagsisimula ang Trans-Siberian Railway. Tumatakbo ito patungong silangan ng 9,289 kilometro, ang haba ng buong kalupaan ng Eurasia, nagtatapos sa Vladivostok sa Pasipiko. Natapos ang linya noong 1916. Ito pa rin ang pinakamahabang linya ng tren sa mundo. Ang pangunahing tren, ang Rossiya, ay umaalis sa Istasyon ng Yaroslavsky tuwing ikalawang araw ng ala-una ng hapon. Dumarating ito sa Vladivostok makalipas ang pitong araw, pitong time zone, at isang kontinente.

The Trans-Siberian Railway begins here. It runs east for 9,289 kilometres, the length of the entire Eurasian landmass, ending at Vladivostok on the Pacific. The line was completed in 1916. It is still the longest railway line in the world. The flagship train, the Rossiya, leaves Yaroslavsky Station every other day at one in the afternoon. It arrives in Vladivostok seven days, seven time zones, and one continent later.

May upuang malapit sa bintana si Polly. O, mas tiyak, ipinangako sa kanya ang isang puwesto sa tabi ng bintana sa pangalawang klase na kompartimento 7, ng isang konduktor na tumingin sa kanyang salamin at clipboard at nagpasya, nang may katalinuhan, na hindi ito ang kanyang problema.

Polly had a window seat. Or, more precisely, she had been promised a window berth in second class compartment 7, by a conductor who had taken one look at her glasses and her clipboard and decided, sensibly, that this was not his problem.

Ang kanyang kompartimento ay isang maliit na silid na may panel na kahoy na may dalawang itaas at dalawang ibabang kama, isang maliit na natitiklop na mesa sa pagitan nila, at isang mabigat na kurtinang bintana. Dalawa sa mga kama ay okupado na. Ang isa ay pag-aari ng isang tahimik, retiradong babae na nakasuot ng beige na cardigan, nagbabasa. Ang isa pa ay pag-aari ng isang binatang nasa dalawampu't taong gulang na may balbas at laptop, na tumingin pataas, nakita si Polly, nagsabing "OK," at bumalik sa pagta-type.

Her compartment was a small wood-panelled room with two upper and two lower bunks, a small folding table between them, and a heavy curtained window. Two of the bunks were already taken. One belonged to a quiet, retired woman in a beige cardigan, reading. The other belonged to a young man in his twenties with a beard and a laptop, who looked up, saw Polly, said "OK," and went back to typing.

Tumalon si Polly sa mesa at tumingin sa labas ng bintana. Ang plataporma ay puno ng galaw. Isang pamilya ang yumayakap sa anak na lalaki bilang pamamaalam. Isang konduktor ang nagche-check ng clipboard gamit ang berdeng tinta. Isang samovar sa sulok ng karwahe ang tahimik na humihingal.

Polly hopped onto the table and looked out the window. The platform was full of motion. A family was hugging a son goodbye. A conductor was checking a clipboard in green ink. A samovar in the corner of the carriage hissed quietly.

Eksaktong ala-una, umandar ang tren.

At exactly one o'clock, the train moved.

Hindi ito naramdaman na isang simula. Parang konklusyon ito ng isang bagay na matagal nang inaayos. Natagpuan ng mga gulong ang kanilang ritmo sa unang dalawang minuto at pinanatili ito. Dumausdos ang plataporma. Ang istasyon ay naging isang hugis laban sa kalangitan. Pagkatapos ay nawala na ito.

It did not feel like a beginning. It felt like the conclusion of something that had been arranging itself for many years. The wheels found their rhythm in the first two minutes and held it. The platform slid away. The station became a shape against the sky. Then it was gone.

Sa loob ng kalahating oras, ang Moscow ay naging mga suburb. Sa loob ng isang oras, ang mga suburb ay naging mga dacha, maliliit na kahoy na bahay bakasyunan na may maayos na mga hardin. Sa loob ng dalawang oras, ang mga dacha ay naging kagubatan. Tiningnan ni Polly ang kanyang salamin sa repleksyon ng bintana at itinuwid ito sa kanyang tuka.

Within half an hour, Moscow had thinned to suburbs. Within an hour, the suburbs had thinned to dachas, small wooden summer houses with neat gardens. Within two hours, the dachas had thinned to forest. Polly looked at her glasses in the reflection of the window and tilted them straight against her beak.

Tumingin ang tahimik na babae sa beige na cardigan mula sa kanyang libro. "Unang beses?" sabi niya sa maingat na Ingles. Tumango si Polly ng kanyang pulang ulo. Ngumiti ang babae. "Mahaba ang biyahe. Maginhawa ka na."

The quiet woman in the beige cardigan looked up from her book. "First time?" she said in careful English. Polly tilted her red head. The woman smiled. "It is a long way. Settle in."