Makarnaya Veda

Yedinci sabah, Polly tankın yanına erkenden indi. Laboratuvar sessizdi. Chiara'nın gelmesine daha bir saat vardı. Koridorlar hafifçe deniz suyu ve dezenfektan kokuyordu. Enstitü, yüz elli dört yıldır her sabah böyle uyanıyordu.

On the seventh morning, Polly came down to the tank early. The lab was quiet. Chiara would not be in for another hour. The corridors smelled faintly of seawater and disinfectant. The institute had been waking up like this every morning for one hundred and fifty-four years.

Makarna, tankın önünde çoktan yerini almıştı.

Pasta was already at the front of the tank.

Bu normal değildi. Altı sabah boyunca, Polly kenarda oturmuş ve ahtapot ya borusuna kıvrılmış ya bir köşede süzülmüş ya da üst camdan sarkmış olurdu. Bugün ahtapot, tankın ön duvarına yapışmıştı, sekiz kolu gevşekçe cama yayılmış, tek görünen gözü Polly'nin hizasındaydı.

This was not normal. For six mornings, Polly had perched on the rim and the octopus had been folded in her pipe, or drifting in a corner, or hanging from the upper glass. Today the octopus was pressed against the front wall of the tank, all eight arms spread loosely against the glass, her single visible eye level with Polly's.

Birbirlerine baktılar.

They looked at each other.

Bir papağan ile dev bir Pasifik ahtapotu arasında geçen şey, neredeyse kesinlikle dostluk değildi. Polly'nin arkadaşlık olarak tanıyacağı bir şey de olmayabilirdi. Ahtapot, belki de altı gündür tankının etrafında olan sıcak kanlı yaratığı inceliyordu sadece. Kollarının yakınındaki derisi soluk bir pembe tonunda atıyordu. Ahtapotlar, derileri aracılığıyla sıcaklığı okuyabilirler. Emicileri aracılığıyla hareketi okuyabilirler. Başka bir bedene dokunan suyun kimyasını okuyabilirler. Bilgi topluyorlardı.

What passes between a parrot and a giant Pacific octopus is, almost certainly, not friendship. It might not be anything that Polly would recognise as company. The octopus might simply have been investigating the warm-blooded creature that had been around her tank for six days. The octopus's skin near her arms was a pale pulsing pink. Octopuses can read warmth through their skin. They can read movement through their suckers. They can read the chemistry of the water that has touched another body. They were collecting information.

Polly, kenar boyunca zıpladı. Ahtapotun gözü onu izledi, sonra kolları yavaşça hareket ederek takip etti. Polly durduğunda, göz de durdu.

Polly hopped along the rim. The octopus's eye tracked her, then her arms shifted slowly to follow. When Polly stopped, the eye stopped.

Tam yedi dakika boyunca birbirlerini izlediler. İçeri kimse girmedi. Su filtresi hafifçe uğuldadı. Polly, bunun her iki taraf için de normal bir hayvan davranışı olmadığının farkındaydı.

For seven full minutes they watched each other. No one came in. The water filter hummed softly. Polly was aware that this was not normal animal behaviour, on either side.

Sonra, ahtapotun tüm hafta boyunca yapmadığı bir şey oldu. Bir kolunu yavaşça açtı ve tam da Polly'nin ayağının kenarda durduğu yerin karşısındaki cama ucunu bastırdı. Ucunun yastığı cama yaslandı. Altındaki emiciler yayıldı, sonra durdu.

Then the octopus did something Polly had not seen her do all week. She unfurled one arm slowly, slowly, and pressed the very tip of it against the glass exactly opposite where Polly's foot was resting on the rim. The pad of the tip rested against the glass. The suckers along the underside spread, then stilled.

Polly kırmızı başını eğdi. Bir an sonra, gagasını cama indirip kapalı gagasıyla hafifçe dokundu. Soğuk camın bu tarafında hiçbir şey yoktu. Ahtapotun tarafında, belki de çok şey vardı.

Polly tilted her red head. After a moment, she lowered her beak to the glass and touched it gently with her closed beak. Through the cold glass, on her side, there was nothing. On the octopus's side, perhaps a great deal.

Kol orada bir dakika boyunca kaldı. Sonra suya geri kaydı.

The arm stayed there for one long minute. Then it slid back into the water.

Yirmi dakika sonra Chiara iki kahveyle içeri girdi. "Gidiyorsun," dedi, Polly'ye bakarak. Bu bir soru değildi.

Chiara came in twenty minutes later with two coffees. "You are leaving," she said, looking at Polly. It was not a question.

Polly başını eğdi.

Polly tilted her head.

"Bunun olacağını tahmin etmiştim," dedi Chiara. Kahveleri masaya koydu. Tanka doğru yürüdü. Makarna borusuna geri dönmüştü. Chiara, bir parmağıyla camı bir kez tıklattı. Makarna hareket etmedi. Chiara gülümsedi. "Fark etmemiş gibi yapıyor. Üzgün olduğunda böyle yapar."

"I imagined this would happen," Chiara said. She set the coffees down. She walked to the tank. Pasta had drifted back to her pipe. Chiara tapped the glass once with one knuckle. Pasta did not move. Chiara smiled. "She is pretending not to notice. She does this when she is upset."

Polly, mavi-yeşil kanatlarını gerdi.

Polly stretched her blue-teal wings.

"Güvenli yolculuklar," dedi Chiara. "Sana göstermediğim çok deniz var. Aslında denizin çoğu. Biz sadece bir kıyıdaki bir enstitüyüz." Kahvesine döndü. "Müsait olduğunda geri gel."

"Travel safely," Chiara said. "There is much of the sea I have not shown you. Most of the sea, in fact. We are just one institute on one shore." She turned to her coffee. "Come back when you can."

Polly, kenardan havalandı. Tankın üzerinde bir kez daire çizdi. Makarna yukarı bakmadı. Polly, enstitünün uzun koridorundan, sardalyaların, yosunların ve tankının köşesindeki küçük ahtapotun yanından geçerek, Villa Comunale'nin parlak sabahına doğru uçtu.

Polly lifted off the rim. She circled once over the tank. Pasta did not look up. Polly flew out down the long corridor of the institute, past the sardines and the kelp and the small octopus in the corner of its tank, and out the back door into the bright morning of the Villa Comunale.

Napoli Körfezi önünde açıldı. Vezüv karşısında oturuyordu. Deniz, bir hafta boyunca tek bir beden olarak düşünmeyi öğrendiği, içinde birçok zeki şey barındıran bir renkteydi, ki bunların sadece bazıları bir papağanla tanışabilirdi.

The Bay of Naples opened in front of her. Vesuvius sat across the water. The sea was a colour she had spent a week learning to think of as one body, with many smart things inside it, only some of which a parrot could ever meet.

Yükseldi. Döndü. Doğuya doğru esen rüzgarı buldu.

She climbed. She turned. She found the eastward wind.