ஒருவருக்கான மேசை

மியா ஒன்பது மணிக்கு ஒரு சிறிய உணவகத்திற்குள் செல்கிறாள். அறை கிட்டத்தட்ட காலியாக இருக்கிறது. வெள்ளை ஏப்ரன் அணிந்த சோர்வான பணியாளர் ஒருவர் மூலையில் உள்ள மேசையைக் காட்டுகிறார்.

Mia goes into a small restaurant at nine. The room is almost empty. A tired waiter in a white apron points to a table in the corner.

"ஒருவர் மட்டுமா?" என்று அவர் கேட்கிறார். மியா ஆம் என்கிறாள். அவள் எப்போதும் தனியாகப் பயணிக்கிறாள். அவளுக்கு சற்று பதட்டமாக இருக்கிறது. மெனு ஒரு சிறிய காகிதத்தில் இருக்கிறது.

"Just one?" he asks. Mia says yes. She always travels alone. She is a little nervous. The menu is on one small piece of paper.

மியா ஒரு வார்த்தையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறாள். அவளுக்கு அது தெரியாது. பணியாளர் சிரிக்கிறார். "சிறப்பு உணவு," என்கிறார் மெதுவாக. "என் பாட்டியின் சமையல். உனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால், நான் வேறு ஏதாவது கொண்டு வருகிறேன்."

Mia points at a word. She does not know it. The waiter smiles. "The special," he says slowly. "My grandmother's food. If you do not like it, I bring something else."

உணவு ஒரு கனமான கிண்ணத்தில் வருகிறது. அது சூடாக இருக்கிறது, பூண்டும் சிறிய ரொட்டித் துண்டுகளும் உடன். மியா அதை சுவைக்கிறாள். பணியாளர் பாரிலிருந்து அவளைப் பார்க்கிறார்.

The food comes in a heavy bowl. It is hot, with garlic and little pieces of bread. Mia tries it. The waiter watches her from the bar.

மியா அவருக்கு கட்டைவிரலை உயர்த்திக் காட்டுகிறாள். அவர் சிரித்து மீண்டும் அவள் கோப்பையை நிரப்புகிறார். "நல்லது," என்கிறார். "நாளை மீண்டும் வா. அப்போது அதில் என்ன இருக்கிறது என்று சொல்கிறேன்."

Mia gives him a thumbs up. He laughs and fills her glass again. "Good," he says. "Come back tomorrow. Then I tell you what is in it."