Χαμένη στη Λισαβόνα

Η Σοφία ήταν σίγουρη ότι το μουσείο βρισκόταν τρεις δρόμους πιο κάτω. Σύμφωνα με τον χάρτη της, έπρεπε απλώς να στρίψει αριστερά. Όμως οι δρόμοι της Λισαβόνας δεν συμπεριφέρονταν σαν δρόμοι άλλων πόλεων. Ανέβαιναν απότομα. Στριφογύριζαν. Τελείωναν ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση.

Sofía was sure the museum was three streets away. According to her map, all she had to do was turn left. But Lisbon's streets did not behave like streets in other cities. They climbed. They twisted. They ended without warning.

Μετά από είκοσι λεπτά, σταμάτησε σε μια μικρή πλατεία που δεν είχε δει ποτέ σε κανέναν χάρτη. Μια γάτα κοιμόταν σε μια καρέκλα. Μια ηλικιωμένη γυναίκα απλώνε ρούχα από ένα μπαλκόνι.

After twenty minutes, she stopped on a small square she had never seen on any map. A cat was asleep on a chair. An old woman was hanging clothes from a balcony.

«Συγγνώμη», φώναξε η Σοφία προς τα πάνω. «Ξέρετε τον δρόμο για το μουσείο;» Η ηλικιωμένη αγρίεψε και εξαφανίστηκε μέσα στο σπίτι. Η Σοφία νόμιζε ότι είχε φερθεί αγενώς. Όμως ένα λεπτό αργότερα, η γυναίκα βγήκε από την κεντρική πόρτα του κτιρίου, αργά, κρατώντας ένα κομμάτι χαρτί.

"Excuse me," Sofía called up. "Do you know the way to the museum?" The old woman frowned and disappeared inside. Sofía thought she had been rude. But a minute later, the woman came out of the front door of the building, slowly, holding a piece of paper.

Είχε σχεδιάσει έναν μικρό χάρτη με το χέρι. Τρεις δρόμους, δύο γωνίες, ένα σιντριβάνι. «Μην εμπιστεύεσαι το κινητό εδώ», είπε με προσεκτικά αγγλικά. «Το κινητό μπερδεύεται σε αυτή τη γειτονιά».

She had drawn a small map by hand. Three streets, two corners, a fountain. "Don't trust the phone here," she said in careful English. "The phone gets confused in this neighborhood."

Η Σοφία την ευχαρίστησε. Δεν βρήκε το μουσείο εκείνο το απόγευμα. Κράτησε τον χειρόγραφο χάρτη για όλο το υπόλοιπο ταξίδι.

Sofía thanked her. She did not find the museum that afternoon. She kept the paper map for the rest of the trip.