Een tafel voor één

Mia kwam vlak voor negen uur het kleine restaurant binnen. De eetzaal was bijna leeg. Een ober met een wit schort en vermoeide ogen wees naar een tafel in de hoek.

Mia walked into the small restaurant just before nine. The dining room was almost empty. A waiter with a white apron and tired eyes pointed at a corner table.

„Maar één?", vroeg hij. Mia knikte. Ze reisde altijd alleen en werd altijd een beetje zenuwachtig als ze in een andere taal moest bestellen. De menukaart was één vel papier, met de hand geschreven.

"Just one?" he asked. Mia nodded. She always traveled alone, and she always felt a little nervous ordering in a new language. The menu was on a single sheet of paper, handwritten.

Ze wees naar een woord dat ze niet begreep. De ober glimlachte voor het eerst. „Is het dagmenu", zei hij langzaam in het Engels. „Het recept van mijn oma. Probeer maar. Als het u niet bevalt, breng ik iets anders."

She pointed at a word she did not understand. The waiter smiled for the first time. "Is the special of the day," he said in slow English. "My grandmother's recipe. Try it. If you don't like it, I bring something else."

Het eten kwam in een zware aardewerken kom. Warm, vol knoflook, met kleine stukjes brood. Mia nam voorzichtig een eerste lepel en keek op. De ober keek vanaf de bar naar haar met zijn armen over elkaar.

The food arrived in a heavy clay bowl. Hot, garlicky, full of small pieces of bread. Mia took a careful first spoonful and looked up. The waiter was watching from the bar with his arms crossed.

Ze gaf hem een duim omhoog. Hij lachte, kwam naar haar tafel en vulde haar glas bij. „Goed", zei hij. „Morgen komt u terug en zeg ik u wat erin zit."

She gave him a thumbs up. He laughed, walked over, and refilled her glass. "Good," he said. "Tomorrow you come back and I tell you what's in it."