De verzameling op de klippen

De boot naar de rotsen is kort. De rotsen zijn laag en nat. Overal lagen grijze zeehonden. Ze deden niets.

The boat to the rocks is short. The rocks are low and wet. Grey seals lay all over them. They were not doing anything.

Polly koos een grote zeehond. "Hoeveel personen telt uw gezin?" vroeg ze. Hij dacht lang na. Iedereen op deze rots, zei hij. En iedereen op de volgende.

Polly chose a big seal. "How many are there in your family?" she asked. He thought for a long time. Everyone on this rock, he said. And everyone on the next one.

"Heeft u broers of zussen?" Vrijwel zeker, zei hij. Hij wist niet welke. Orkney heeft elk jaar ongeveer tweeëntwintigduizend zeehondenjongen.

"Do you have any brothers or sisters?" Almost certainly, he said. He did not know which ones. Orkney has about twenty-two thousand seal pups every year.

Polly probeerde een zin. "Ik wil vandaag tijd doorbrengen met mijn familie." Het klonk hier vreemd. Toen probeerde ze: "Ook al wonen we ver uit elkaar, we houden altijd contact met elkaar." Dat komt dichterbij, zei de zeehond.

Polly tried a phrase. "I want to spend time with my family today." It sounded strange here. Then she tried, "Even though we live far apart, we always keep in touch with each other." That is closer, the seal said.