Het dorp onder de storm

Polly had maar een plaats opgeschreven. "Kunt u mij vertellen hoe ik daar kom?" vroeg ze de ooi bij het ontbijt. Volg de kustweg naar het westen, zei de ooi. De Bay of Skaill is een lange boog van bleek zand. Daarachter ligt een groene richel, en daar ligt het dorp, half in de grond gezakt.

Polly had one place written down. "Can you tell me how to get there?" she asked the ewe at breakfast. Follow the coast road west, the ewe said. The Bay of Skaill is a long curve of pale sand. Behind it is a green shelf, and the village sits there, half sunk into the ground.

Een scholekster was aan het werk op de vindplaats. Polly vroeg: "Ik zou graag de geschiedenis van dit specifieke monument willen weten." Hier woonden vijfduizend jaar geleden mensen, zei hij. Ze bewerkten deze kust voor Stonehenge en voor de Grote Piramide. Toen bedekte het zand het dorp vierduizend jaar lang, tot een storm in achttienhonderdvijftig het weghaalde.

An oystercatcher was working the site. Polly asked, "I would like to know the history of this particular monument." People lived here five thousand years ago, he said. They farmed this coast before Stonehenge and before the Great Pyramid. Then sand covered the village for four thousand years, until a storm in eighteen fifty took it away.

De wind nam de helft daarvan mee. "Zou u dat voor mij kunnen herhalen?" vroeg Polly. Elk huis heeft hetzelfde meubilair op dezelfde plek. Een haard in het midden. Bedden aan weerszijden. Een stenen dressoir tegen de achterwand. Het is van steen omdat er geen hout was.

The wind took half of that. "Could you please repeat that for me?" Polly asked. Every house has the same furniture in the same places. A hearth in the middle. Beds at each side. A stone dresser against the far wall. It is stone because there was no wood.

"Kunt u mij vertellen of het museum morgen open is?" vroeg Polly. Ze wist dat ze terug zou komen. Ze stond aan de rand van een huis en keek naar binnen, naar een kamer die was ingericht zoals iedereen een kamer inricht.

"Could you tell me if the museum is open tomorrow?" Polly asked. She knew she would come back. She stood at the edge of one house, looking into a room laid out the way anyone lays out a room.