De tenniswedstrijd die drie dagen duurde

Op Wimbledon in tweeduizend tien liepen twee spelers baan achttien op voor een wedstrijd in de eerste ronde. Niemand verwachtte iets bijzonders. John Isner was een Amerikaan, lang, met een keiharde service. Nicolas Mahut was een Fransman, lager geplaatst en buiten de tenniswereld niet beroemd. Hun wedstrijd stond gepland voor een middag.

At Wimbledon in 2010, two players walked onto Court 18 for a first-round match. Nobody expected anything special. John Isner was an American, tall, with a powerful serve. Nicolas Mahut was French, lower-ranked, and not famous outside of tennis. Their match was scheduled for one afternoon.

Hij eindigde niet die middag. Hij eindigde de volgende dag ook niet.

It did not end that afternoon. It did not end the next day either.

De twee spelers begonnen hun wedstrijd op dinsdag tweeëntwintig juni. Geen van beiden kon de service van de ander breken. Ze speelden drie sets, toen vier. Tegen de avond, bij een stand van twee sets gelijk, legde de umpire de wedstrijd stil vanwege het afnemende licht. Ze zouden de volgende dag verder moeten.

The two players began their match on Tuesday, June 22. Neither of them could break the other one's serve. They played through three sets, then four. By evening, with the score at two sets all, the umpire stopped the match because of fading light. They would have to finish tomorrow.

Op woensdag kwamen ze terug. Ze speelden de vijfde set, die op Wimbledon geen tiebreak kent. Ze moesten hem winnen met twee games verschil. De stand klom: tien tien, twintig twintig, dertig dertig. Mahut hield zijn service. Isner hield de zijne. Uiteindelijk stond het negenenvijftig negenenvijftig. Het publiek keek toe, stil, bijna beschaamd. De wedstrijd moest opnieuw worden gestaakt. Het licht, alweer.

On Wednesday, they came back. They played the fifth set, which has no tiebreak at Wimbledon. They would have to win it by two games. The score climbed: 10-10, 20-20, 30-30. Mahut held his serve. Isner held his. Eventually it reached 59-59. The crowd watched, silent, almost embarrassed. The match had to be stopped again. Light, once more.

Op donderdag, na meer dan tien uur op de baan, brak John Isner eindelijk de service van zijn uitgeputte tegenstander. De eindstand in de vijfde set was zeventig tegen achtenzestig. De hele wedstrijd duurde elf uur en vijf minuten. Mahut sloeg honderddrie aces en verloor alsnog.

On Thursday, after over ten hours on the court, John Isner finally broke the serve of his exhausted opponent. The final score in the fifth set was 70-68. The entire match lasted 11 hours and 5 minutes. Mahut hit 103 aces and still lost.

Toen het voorbij was, kon geen van beide spelers goed uit zijn woorden komen voor de camera's. Beiden kregen een kleine medaille om vast te leggen wat er was gebeurd. De baan zelf kreeg een plaquette. Jaren later is het nog steeds de langste tenniswedstrijd ooit gespeeld, en de meeste mensen in het tennis geloven dat dit record nooit meer wordt verbroken.

When it was over, neither player could speak well to the cameras. Both were given small medals to mark what had happened. The court itself got a small plaque added to it. Years later, it is still the longest tennis match ever played, and most people in tennis believe it will never be beaten.