De laatste trein

Tomas keek op zijn telefoon en voelde zijn maag samentrekken. Het was tien over twaalf in de nacht en de poortjes van het station gingen dicht. In Tokio rijden de treinen niet de hele nacht door. De laatste trein op de meeste lijnen vertrekt rond middernacht, en iedereen in de stad kent de exacte tijd van de zijne. Tomas, die pas vier dagen in het land was, kende die niet.

Tomas looked at his phone and felt his stomach drop. It was twelve ten in the morning, and the station gates were closing. In Tokyo, the trains do not run all night. The last train on most lines leaves around midnight, and everyone in the city knows the exact time of theirs. Tomas, who had been in the country for four days, did not.

Een taxi dwars door de stad zou meer kosten dan zijn hotelkamer. Een medewerker van het station zag zijn gezicht en wees de straat in. Daar, tussen een buurtsupermarkt en een noedelzaak, gloeide het bord van een capsulehotel. Tomas betaalde bij een automaat, nam een kluissleutel en sliep in een schone plastic capsule zo groot als een eenpersoonsbed, in een stille ruimte vol andere mensen die ook hun trein hadden gemist.

A taxi across the city would cost more than his hotel room. A station worker saw his face and pointed down the street. There, between a convenience store and a noodle shop, glowed a sign for a capsule hotel. Tomas paid at a machine, took a locker key, and slept in a clean plastic pod the size of a single bed, in a quiet room full of other people who had also missed their trains.

De volgende ochtend kocht hij koffie uit een automaat en nam hij de eerste trein naar huis, uitgerust en een beetje trots. Nu controleert hij een ding voor elke avond uit in Japan: niet het menu, niet de kaart, maar de tijd van de laatste trein.

In the morning he bought coffee from a vending machine and took the first train home, fresh and slightly proud. Now he checks one thing before any evening out in Japan: not the menu, not the map, but the time of the last train.