De Oeral Oversteken

Op de derde ochtend stopte de trein in Jekaterinenburg. Galina was al vertrokken. Ze was in de vroege uurtjes uitgestapt op een station dat Polly had doorgeslapen, met een omhelzing en een klein zwaaien dat Polly slechts half had geregistreerd door de waas heen. Pavel sliep nog steeds. Twee nieuwe passagiers hadden 's nachts de lege bedden ingenomen: een soldaat van misschien twintig jaar in een uniform dat te schoon was om al gedragen te zijn, en een oudere man met grijs-geel haar en een viskoffer.

On the third morning, the train stopped at Yekaterinburg. Galina had already left it. She had gotten off in the small hours at a station Polly had slept through, with a hug and a small wave that Polly had only half-registered through the haze. Pavel was still asleep. Two new passengers had taken the empty bunks in the night: a soldier of perhaps twenty in a uniform that was too clean to have been worn yet, and an older man with grey-yellow hair and a fishing tackle box.

Polly sprong naar het raam.

Polly hopped to the window.

Jekaterinenburg is de grootste stad in de Oeral. De Oeralgebergte scheidt Europa van Azië. Ze zijn niet hoog, meer een lang afgesleten rug dan een muur. Maar ze zijn oud. Vijfhonderd miljoen jaar geleden, toen het supercontinent Pangaea zich vormde, waren de Oeral al een belangrijke bergketen. Ze zijn een half miljard jaar afgesleten en zijn er nog steeds. Ze behoren tot de oudste bergen op aarde.

Yekaterinburg is the largest city in the Urals. The Ural Mountains divide Europe from Asia. They are not high, more a long worn ridge than a wall. But they are old. Five hundred million years ago, when the supercontinent of Pangaea was forming, the Urals were already a major mountain range. They have been worn down for half a billion years and are still there. They are some of the oldest mountains on Earth.

De Trans-Siberische spoorlijn kruist de Oeral via Jekaterinenburg. Er is een kleine markering bij kilometer 1.777 van de lijn die aan de ene kant EUROPA zegt en aan de andere kant AZIË. Elke Russische passagier die Polly die ochtend had ontmoet, had haar over deze markering verteld. Sommigen stapten uit de trein in Pervouralsk, het station het dichtst bij de markering, en liepen ernaartoe voor foto's. De conducteur vertelde haar, met een kleine glimlach, dat de markering een toeristische uitvinding was. De werkelijke grens, geografisch gezien, lag niet op een duidelijk punt op een kaart. De scheidslijn loopt ruwweg langs de waterscheiding van de Oeralrivier, die zelf een lange boog is in plaats van een lijn.

The Trans-Siberian crosses the Urals through Yekaterinburg. There is a small marker at kilometre 1,777 of the line that says EUROPE on one side and ASIA on the other. Every Russian passenger Polly had met that morning had told her about this marker. Some of them got off the train at Pervouralsk, the station nearest the marker, and walked to it for photos. The conductor told her, with a small smile, that the marker was a tourist invention. The actual border, geographically, was not at a clean point on a map. The dividing line runs roughly along the watershed of the Ural River, which is itself a long arc rather than a line.

Maar de symbolische oversteek was het punt.

But the symbolic crossing was the point.

De trein reed Jekaterinenburg uit, de lage heuvels in bedekt met dennen en sparren. Het bos was veranderd sinds de dag ervoor. De witte berken waren er nog steeds, maar nu gemengd met donkerdere naaldbomen. Het land was meer gerimpeld. Kleine rivieren stroomden in ondiepe valleien.

The train pulled out of Yekaterinburg into low hills covered in pine and spruce. The forest had changed since the day before. The white birches were still there, but mixed now with darker conifers. The land was more wrinkled. Small rivers ran in shallow valleys.

De nieuwe passagier met de viskoffer opende deze en legde zijn aas op het kleine tafeltje. Hij rangschikte ze op kleur. Hij leek ze op dat moment niet nodig te hebben. Hij wilde ze gewoon uitstallen.

The new passenger with the tackle box opened it and laid out his lures on the small table. He arranged them by colour. He did not appear to need any of them at the moment. He just wanted them out.

"Waar vis je?" vroeg Polly voorzichtig.

"Where do you fish?" Polly asked, carefully.

Hij keek op. Hij leek niet verrast dat een papegaai had gesproken. "Baikalmeer," zei hij. "Over drie dagen. Omul. De zalm van Baikal. Je vindt het nergens anders ter wereld." Hij wees naar een bepaalde groen-en-zilveren lepel. "Dit is wat ik gebruik."

He looked up. He did not seem surprised that a parrot had spoken. "Lake Baikal," he said. "In three days. Omul. The salmon of Baikal. You will not find it anywhere else in the world." He pointed at a particular green-and-silver spoon. "This is what I use."

Polly kantelde haar rode hoofd. De man sloot de viskoffer.

Polly tilted her red head. The man closed the tackle box.

Een paar uur later, nabij Pervouralsk, vertraagde de trein langs een kleine witte obelisk in een open plek. De obelisk had een metalen plaat aan de ene kant met het opschrift EUROPA in Cyrillisch. De plaat aan de andere kant las AZIË. Een klein groepje van drie toeristen maakte een foto. Ze zwaaiden naar de trein. Pavel, inmiddels wakker, hief een hand van zijn laptop en zwaaide terug.

A few hours later, near Pervouralsk, the train slowed past a small white obelisk in a clearing. The obelisk had a metal plate on one side reading EUROPE in Cyrillic. The plate on the other side read ASIA. A small group of three tourists were taking a photo. They waved at the train. Pavel, now awake, lifted a hand from his laptop and waved back.

De obelisk gleed achter hen weg. De dennen sloten zich weer om hen heen. De trein had een continent overgestoken zoals je een kleine straat zou oversteken.

The obelisk slid away behind them. The pines closed back in. The train had crossed a continent the way you might cross a small street.