Boven de Vallei

Polly kwam laag door de Merced-kloof, haar rood-oranje kop in de wind die naar dennenhars en granietstof rook. Onder haar opende de vallei zich. Steile kliffen aan beide zijden. Een rivier met de kleur van tin. Een lange groene bodem.

Polly came in low through the Merced canyon, her red-orange head turned into a wind that smelled of pine resin and granite dust. Below her the valley opened. Sheer cliffs on both sides. A river the colour of pewter. A long green floor.

Ze klom en draaide. Vanuit de lucht leek de Yosemite-vallei op een U die door een zorgvuldige reus uit steen was gesneden. Dat was niet ver van de waarheid. Twintigduizend jaar geleden had een ijskap van duizend meter dik zich hier doorheen geduwd, granietblokken van de wanden plukkend en de bodem glad slijpend. De vallei was de negatieve vorm van dat ijs.

She climbed and turned. From the air, Yosemite Valley looked like a U cut out of stone by a careful giant. That was not far off. Twenty thousand years ago, an ice sheet a thousand metres thick had pushed through here, plucking blocks of granite off the walls and grinding the floor flat. The valley was the negative shape of that ice.

Ze stuurde naar El Capitan. De wand was negenhonderd meter van lichtgrijs gesteente, bijna verticaal. Twee kleine stipjes kleur zaten halverwege vast aan de rotswand. Klimmers. Ze waren daar al twee dagen en zouden er nog twee dagen blijven.

She banked toward El Capitan. The wall was nine hundred metres of pale grey rock, almost vertical. Two tiny dots of colour were stuck to the face about halfway up. Climbers. They had been up there for two days and would be up there for two more.

Polly landde op een door de wind gebogen jeffreypijn aan de rand. De naalden roken naar butterscotch in de zon. Vanaf hier kon ze de klimmers duidelijker zien. Ze bewogen zich met één voorzichtige beweging tegelijk, verankerd aan kleine metalen platen. Ze keek een lange minuut. Geen van beiden keek naar beneden.

Polly perched on a wind-bent jeffrey pine at the rim. The needles smelled of butterscotch in the sun. From here she could see the climbers more clearly. They moved one careful motion at a time, anchored to small metal plates. She watched a long minute. Neither of them looked down.

Een pick-uptruck van een ranger reed de weg beneden op. Polly merkte het op. Ze had van een vorige papegaai die ze kende gehoord dat de beste manier om een park te leren kennen was vanuit de passagiersstoel van een werkende ranger. Ze dacht daar een tijdje over na.

A ranger's pickup truck climbed the road below. Polly noted it. She had been told, by a previous parrot of her acquaintance, that the best way to learn a park was from the passenger seat of a working ranger. She thought about that for a while.

Ze vloog langzaam langs de zuidelijke rand, de lucht nemend zoals die kwam. Een kalkoengier steeg langs haar omhoog op een thermiek zonder één keer te fladderen. Polly kantelde haar bril recht tegen de wind en keek hoe de gier klom.

She flew down the south rim, slow, taking the air as it came. A turkey vulture rose past her on a thermal without flapping once. Polly tilted her glasses straighter against the wind and watched the vulture climb.

Op de bodem van de vallei was de lucht warm en schemerig onder het bladerdak. Ze landde op een gevallen suikerpijnboom en liet haar veren tot rust komen. De pijnboom was misschien twee meter breed aan de basis. Hij was lang geleden gevallen. Al werkte het mos eraan.

At the valley floor, the air was warm and dim under the canopy. She landed on a fallen sugar pine and let her feathers settle. The pine was perhaps two metres across at its base. It had fallen some long time ago. Already moss was working on it.

De Merced-rivier stroomde voorbij, bruin van de smeltende lente. Polly sprong naar beneden en zette haar gele voeten in het natte zand aan de rand. Het water was koud genoeg om haar tenen te laten pijn doen.

The Merced River ran past, brown with spring melt. Polly hopped down and put her yellow feet in the wet sand at its edge. The water was cold enough to make her toes ache.

Een parkbordje bij het pad las SHUTTLE NAAR BEZOEKERSCENTRUM. Polly overwoog dit. Toen strekte ze haar blauwgroene vleugels en ging naar de bushalte, lager in de vallei.

A park sign near the trail read SHUTTLE TO VISITOR CENTER. Polly considered this. Then she stretched her blue-teal wings and made for the shuttle stop, lower down the valley.

De shuttle was een lange groene bus met open ramen. Een vrouw in een bruin uniform was de chauffeur. Ze keek naar Polly zonder verrassing. "Ga je mee?" Polly kantelde haar hoofd. De vrouw opende de deur.

The shuttle was a long green bus with open windows. A woman in a brown uniform was the driver. She looked at Polly without surprise. "You riding?" Polly tilted her head. The woman opened the door.

Polly sprong naar een railing binnen in de bus. De bus reed verder. Buiten draaide El Capitan langzaam langs de ramen. Polly zag de klimmers weer kleiner worden. Morgen zou ze een manier vinden om omhoog te komen.

Polly hopped to a railing inside the bus. The bus rolled. Outside, El Capitan turned slowly past the windows. Polly watched the climbers grow smaller again. Tomorrow she would find a way up.

De shuttle stopte bij het bezoekerscentrum. Polly bleef op de railing. De chauffeur zei: "Laatste halte," en lachte. "Je kunt hier slapen als je wilt." Polly stopte haar hoofd onder haar vleugel. Dat deed ze.

The shuttle pulled into the visitor centre. Polly stayed on the railing. The driver said, "Last stop," and laughed. "You can sleep here if you want." Polly tucked her head under her wing. She did.