Οι Τελευταίοι Δύο Κήποι της Ευρώπης

Σε μια καταπράσινη πλαγιά πάνω από τη βόρεια ακτή, σειρές από κουρεμένους θάμνους τσαγιού κατέβαιναν προς τη θάλασσα σε μακριές, τακτικές λωρίδες, σχεδόν σαν να τις είχαν χαράξει με χάρακα. Η Πόλι προσγειώθηκε σε έναν χαμηλό πέτρινο τοίχο στην άκρη της φυτείας και κοίταξε ένα από τα μόνο δύο μέρη που έχουν απομείνει σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο όπου καλλιεργείται ακόμη τσάι για εμπόριο, και το μοναδικό ανοιχτό σε επισκέπτες.

On a green hillside above the northern coast, rows of clipped tea bushes ran downhill in long, tidy stripes toward the sea, almost as neat as if they had been drawn with a ruler. Polly landed on a low stone wall at the edge of the plantation and looked out over one of only two places left on the entire European continent where tea is still grown commercially, and the only one open to visitors.

Η φυτεία ξεκίνησε το χίλια οκτακόσια ογδόντα τρία, αφού μια ασθένεια αφάνισε τα πορτοκάλια που ήταν κάποτε το βασικό εξαγωγικό προϊόν του νησιού. Ψάχνοντας κάτι άλλο που θα άντεχε στο ηφαιστειακό χώμα, ένας ντόπιος καλλιεργητής έφερε θάμνους τσαγιού μαζί με αγγλικά μηχανήματα φτιαγμένα για την επεξεργασία τους, και τα δύο παραμένουν σχεδόν αδιάκοπα σε χρήση από τότε, κάτι που κάνει αυτό το κτήμα το παλαιότερο εν λειτουργία τσαγιοκτήμα της Ευρώπης με μεγάλη διαφορά.

The plantation began in eighteen eighty-three, after a disease wiped out the oranges that used to be the island's main export. Looking for something else the volcanic soil could support, a local grower imported tea bushes along with English machinery built to process them, and both have stayed in near-continuous use ever since, making this the oldest working tea estate in Europe by a wide margin.

Μέσα στο χαμηλό κτίριο του εργοστασίου, σιδερένιες μηχανές πάνω από έναν αιώνα παλιές εξακολουθούν να στρίβουν, να ξεχωρίζουν και να στεγνώνουν τα φύλλα σχεδόν όπως ακριβώς την ημέρα που έφτασαν με το πλοίο. Οι εργάτες μαζεύουν ακόμη με το χέρι τη νεότερη βλάστηση κατά μήκος των αναβαθμίδων, γιατί τα τρυφερά πάνω φύλλα δίνουν το καλύτερο τσάι, και τίποτε εδώ δεν ψεκάζεται με φυτοφάρμακα ή ζιζανιοκτόνα, έναν κανόνα που οι καλλιεργητές κρατούν από την πρώτη κιόλας μέρα.

Inside the low factory building, iron machines more than a century old still roll, sort, and dry the leaves almost exactly as they did when they first arrived by ship. Workers still pick the newest growth by hand along the terraces, since the tender top leaves make the best tea, and nothing here is sprayed with pesticide or herbicide, a rule the growers have kept since the very beginning.

Η Πόλι περπάτησε σε μια ζεστή αναβαθμίδα, ακουμπώντας σειρές από γυαλιστερά πράσινα φύλλα που μύριζαν αχνά χορτάρι και βροχή. Κάπου πιο κάτω στην πλαγιά, πέντε γενιές καλλιεργητών είχαν κρατήσει αυτόν τον λόφο ακριβώς όπως έπρεπε να είναι, μια προσεκτική σοδειά τη φορά.

Polly walked along one warm terrace, brushing against rows of glossy green leaves that smelled faintly of grass and rain. Somewhere down the slope, five generations of growers had kept this hillside exactly as it was meant to be, one careful harvest at a time.