The Tennis Match That Took Three Days

At Wimbledon in 2010, two players walked onto Court 18 for a first-round match. Nobody expected anything special. John Isner was an American, tall, with a powerful serve. Nicolas Mahut was French, lower-ranked, and not famous outside of tennis. Their match was scheduled for one afternoon.

Na Wimbledonie w dwa tysiące dziesiątym roku dwaj zawodnicy weszli na kort numer osiemnaście na mecz pierwszej rundy. Nikt nie spodziewał się niczego szczególnego. John Isner był Amerykaninem, wysokim, z potężnym serwisem. Nicolas Mahut był Francuzem, niżej notowanym i mało znanym poza tenisem. Ich mecz zaplanowano na jedno popołudnie.

It did not end that afternoon. It did not end the next day either.

Nie skończył się tego popołudnia. Nie skończył się też następnego dnia.

The two players began their match on Tuesday, June 22. Neither of them could break the other one's serve. They played through three sets, then four. By evening, with the score at two sets all, the umpire stopped the match because of fading light. They would have to finish tomorrow.

Obaj zawodnicy rozpoczęli mecz we wtorek, dwudziestego drugiego czerwca. Żaden z nich nie potrafił przełamać serwisu drugiego. Rozegrali trzy sety, potem cztery. Wieczorem, przy stanie dwa sety do dwóch, sędzia przerwał mecz z powodu gasnącego światła. Musieli dokończyć następnego dnia.

On Wednesday, they came back. They played the fifth set, which has no tiebreak at Wimbledon. They would have to win it by two games. The score climbed: 10-10, 20-20, 30-30. Mahut held his serve. Isner held his. Eventually it reached 59-59. The crowd watched, silent, almost embarrassed. The match had to be stopped again. Light, once more.

W środę wrócili na kort. Rozegrali piąty set, który na Wimbledonie nie ma tie breaka. Trzeba było wygrać go różnicą dwóch gemów. Wynik rósł: dziesięć do dziesięciu, dwadzieścia do dwudziestu, trzydzieści do trzydziestu. Mahut trzymał swój serwis. Isner trzymał swój. W końcu wynik doszedł do pięćdziesięciu dziewięciu do pięćdziesięciu dziewięciu. Publiczność patrzyła w ciszy, niemal zawstydzona. Mecz znowu trzeba było przerwać. Znowu z powodu światła.

On Thursday, after over ten hours on the court, John Isner finally broke the serve of his exhausted opponent. The final score in the fifth set was 70-68. The entire match lasted 11 hours and 5 minutes. Mahut hit 103 aces and still lost.

W czwartek, po ponad dziesięciu godzinach na korcie, John Isner w końcu przełamał serwis wyczerpanego przeciwnika. Ostateczny wynik piątego seta brzmiał siedemdziesiąt do sześćdziesięciu ośmiu. Cały mecz trwał jedenaście godzin i pięć minut. Mahut zagrał sto trzy asy i mimo to przegrał.

When it was over, neither player could speak well to the cameras. Both were given small medals to mark what had happened. The court itself got a small plaque added to it. Years later, it is still the longest tennis match ever played, and most people in tennis believe it will never be beaten.

Kiedy było po wszystkim, żaden z zawodników nie potrafił mówić przed kamerami. Obaj dostali małe medale na pamiątkę tego, co się wydarzyło. Na korcie umieszczono nawet małą tabliczkę. Wiele lat później nadal jest to najdłuższy mecz tenisa w historii i większość ludzi w tenisie wierzy, że nikt tego nie pobije.