அரை நூற்றாண்டு சியோல் மறைத்து வைத்த நதி

சியோலின் மையத்தில், அரை நூற்றாண்டு காலம் புதைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு நதி இருக்கிறது. செயோங்கியேச்சியான் ஒருகாலத்தில் நகரின் மையத்தின் வழியே வெளிப்படையாக ஓடியது, ஆனால் போருக்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில் அது மாசடைந்து குடிசைகளால் சூழப்பட்டது, அதனால் அரசு அதன் மேல் சாலை போட்டது. கான்கிரீட் தண்ணீரை மூடி மறைத்தது, ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து எழுபதுகளில் அந்தக் கான்கிரீட்டிற்கு மேலே ஒரு உயர்த்தப்பட்ட நெடுஞ்சாலை இடிமுழக்கத்துடன் ஓடியது. நதி வாகனநெரிசலுக்கு அடியில் ஒரு வதந்தியாக மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.

At the heart of Seoul lies a river that spent half a century entombed. The Cheonggyecheon once ran openly through the city's core, but in the years following the war it grew polluted and hemmed in by shanties, so the authorities paved over it. Concrete sealed the water away, and by the nineteen seventies an elevated highway thundered above that concrete. The river persisted only as a rumour beneath the traffic.

பிறகு, இரண்டாயிரத்து மூன்றில், கிட்டத்தட்ட விபரீதமாகத் தோன்றிய ஒன்றை சியோல் முயற்சித்தது: நதியை மீண்டும் தோண்டி எடுக்க நெடுஞ்சாலையை இடிக்கத் தொடங்கியது. பொறியாளர்கள் சாலையை உடைத்தெறிந்தார்கள், சுமார் ஆறு கிலோமீட்டர் ஓடையை மீட்டெடுத்தார்கள், அதன் கரைகளில் நடைபாதைகளையும், மிதிக்கற்களையும், பாலங்களையும் அமைத்தார்கள். பயனுள்ள கட்டமைப்பை அலங்காரத்திற்காகத் தியாகம் செய்கிறது என்று விமர்சகர்கள் நகரத்தைக் குற்றம் சாட்டினார்கள். இருந்தும் திட்டம் தொடர்ந்தது, இரண்டாயிரத்து ஐந்தில் ஓடை மீண்டும் திறக்கப்பட்டது.

Then, in two thousand and three, Seoul attempted something that looked almost perverse: it began dismantling the highway to dig the river back out. Engineers tore up the roadway, restored nearly six kilometres of the stream, and lined its banks with walkways, stepping stones and bridges. Sceptics accused the city of sacrificing useful infrastructure for decoration. The project proceeded regardless, and the stream was unveiled again in two thousand and five.

நம்பிக்கையாளர்கள் கூடத் தொடர்ந்து நடந்ததற்குத் தயாராக இல்லை. ஐம்பது ஆண்டுகளாகப் பகல் வெளிச்சத்தையே காணாத தண்ணீருக்கு மீன்களும், பறவைகளும், பூச்சிகளும் திரும்பி வந்தன. ஓடையோரம் கோடைகால வெப்பநிலை, அதற்கு இணையாக ஓடும் சாலைகளைவிடச் சில டிகிரி குளிராக இருந்தது, நகரின் மிகவும் நெரிசலான பகுதி வழியே பின்னப்பட்ட இயற்கையான குளிரூட்டி போல. ஒவ்வொரு ஆண்டும் லட்சக்கணக்கானோர் இப்போது அதன் கரைகளில் நடக்கிறார்கள், அவர்களில் பலருக்குச் சியோலின் தங்கள் விருப்பமான மூலை ஒரு காலத்தில் ஒரு நெடுஞ்சாலையின் அடிப்பகுதியாக இருந்தது என்று புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவு வயது குறைவு.

Even the optimists were unprepared for what followed. Fish, birds and insects returned to water that had not glimpsed daylight in fifty years. Summer temperatures along the stream registered several degrees cooler than on the roads running parallel to it, a natural air conditioner threaded through the densest part of the city. Millions now walk its banks each year, many of them too young to grasp that their favourite corner of Seoul was once the underside of a motorway.