ஒரே கட்டிடத்தில் வாழும் நகரம்

அலாஸ்கா கடற்கரையோரத்தில் உள்ள ஒரு குளிர்ந்த, சாம்பல் நிற வளைகுடாவில், விட்டியர் என்ற ஒரு நகரம் நிற்கிறது, அங்கே கிட்டத்தட்ட முழு மக்களும் ஒரே கூரையின் கீழ், அதே உயரமான கட்டிடத்திற்குள் அப்படியே நெருக்கமாக வாழ்கிறார்கள். மிகைப்படுத்தாமல் சொல்வதென்றால், இது ஒரே முகவரிக்குள் மடிக்கப்பட்ட ஒரு முழு சமூகம்.

On a cold, grey bay along the Alaskan coastline stands a town called Whittier, where almost the entire population lives under one roof, quite literally, packed inside the very same towering building. It is, without much exaggeration, a whole community folded into a single address.

அந்தக் கட்டிடம் பதினான்கு மாடிகள் உயரமாக இருக்கிறது, மேலும் அது தன்னளவில் ஒரு நகராக மாறுவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு, படைக்காகக் கட்டப்பட்டது. இப்போது அதில் குடியிருப்புகள், ஒரு கடை, ஒரு அஞ்சலகம், ஒரு காவல் நிலையம், ஒரு சிறிய மருத்துவமனை, ஒரு தேவாலயம் கூட இருக்கின்றன, இதனால் நகரத் தலைவரும், உள்ளூர் மருத்துவரும், உனக்குப் பால் விற்பவரும் அனைவரும் ஒருவர் மேல் ஒருவராக அடுக்கப்பட்டு வாழ்கிறார்கள். நீண்ட உள் நடைபாதைகள் ஒவ்வொரு மாடியையும் இணைக்கின்றன, இது ஒரு நல்ல வசதி, ஏனெனில் விட்டியரில் ஒவ்வொரு குளிர்காலத்திலும் மிக அதிகமான பனிப்பொழிவு உண்டாகிறது, குடிமக்கள் மேலங்கி அணியாமலேயே அன்றாட வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியைக் கடத்த முடியும். குழந்தைகள் கூட நிலத்திற்கடியில் தோண்டப்பட்ட ஒரு சுரங்கப்பாதை வழியாகவே பள்ளிக்குச் செல்கிறார்கள்.

That building rises fourteen storeys and was originally constructed for the army, decades ago, long before it became a town in its own right. It now houses flats, a shop, a post office, a police station, a small clinic, and even a church, so that the mayor, the local doctor, and whoever happens to sell you milk all live stacked one above another. Long internal corridors connect every floor, which is fortunate, because Whittier receives a truly formidable amount of snow each winter, and residents can go about most of daily life without ever pulling on a coat. Even the children reach school through a tunnel dug beneath the ground.

நகரத்திற்குள் நுழைவதே இன்னும் விசித்திரமானது. மலைச்சரிவின் வழியாக வெடிவைத்து அமைக்கப்பட்ட ஒரே ஒரு குறுகிய சுரங்கப்பாதை வழியாகவே கார்கள் நுழைகின்றன, அந்த சுரங்கப்பாதையை இரயில்வேயுடன் பகிர்ந்துகொள்கின்றன, அதாவது எல்லோரும் முறை வைத்துச் செல்ல வேண்டும். இரவில் சுரங்கப்பாதை முற்றிலும் மூடப்படுகிறது, காலை வரை உள்ளேயோ வெளியேயோ எதுவும் நகராது. நகரம் அப்படியே தான் இருக்கும் இடத்தில் இருக்கிறது, இருளுக்கு எதிராக சூடாகவும் ஒளியுடனும், பனியில் தனியாக நிற்கும் ஒரு உயரமான கட்டிடமாக, எல்லாப் பக்கங்களிலும் மலைகளால் சூழப்பட்டு.

Getting into the town at all is stranger still. Cars enter through a single narrow tunnel blasted through the mountainside, a tunnel shared with the railway, which means everybody must take turns. At night the tunnel closes altogether, and nothing moves in or out until morning. The town simply stays where it is, warm and lit against the dark, one tall building standing alone in the snow, ringed by mountains on every side.