Avondeten, bij zonsopgang begraven

Bij een klein meer omringd door stoom vond Polly een rij grote potten naast diepe gaten die in de kale, zwartgeblakerde grond waren uitgegraven. Een kok in een zware schort werkte de rij af en liet met een touw in elk gat een afgesloten pot zakken. Polly ging op een reling in de buurt zitten om te kijken, benieuwd wat het in vredesnaam waard was om in een gat in de grond te koken.

Near a small lake ringed with steam, Polly found a row of large pots standing beside deep holes cut into the bare, blackened ground. A cook in a heavy apron worked down the line, lowering a sealed pot into each hole with a rope, and Polly settled on a nearby rail to watch, curious what could possibly be worth cooking in a hole in the ground.

Elke pot bevatte lagen vlees, worst, kool en wortelgroenten, luchtdicht gesloten en neergelaten in aarde die van onderaf wordt verhit tot ongeveer de temperatuur van kokend water. Er komt geen vlam aan te pas. De hitte komt volledig van de vulkaan onder de hele vallei en stijgt op door scheuren die generaties geleden zijn uitgegraven en met stenen ringen gemarkeerd, lang voordat iemand de temperatuur wetenschappelijk mat.

Each pot held layers of meat, sausage, cabbage, and root vegetables, sealed tight and lowered into earth heated from below to roughly the temperature of boiling water. No flame touches any of it. The heat comes entirely from the volcano beneath the whole valley, rising up through cracks that were dug out and marked with stone rings generations ago, long before anyone measured the temperature scientifically.

De kok legde uit, meer met gebaren dan met woorden, dat de potten er vroeg in gaan en zes of zeven uur begraven blijven, terwijl iedereen het meer, de tuinen of het dorp gaat bekijken en pas terugkomt als het tijd is om het avondeten weer op te graven. Het is, zo leek hij te zeggen, de makkelijkste maaltijd van het eiland om te beginnen en veruit de vreemdste keuken om hem in te bereiden.

The cook explained, more with gestures than words, that the pots go in early and stay buried for six or seven hours while everyone goes off to visit the lake, the gardens, or the town, coming back only when it is time to dig dinner up again. It is, he seemed to say, the easiest meal on the island to start and by far the strangest kitchen to cook it in.

Toen de eerste pot omhoog kwam, stroomde er een dikke wolk stoom uit, en de geur van langzaam gegaard vlees en kool dreef over de hele open plek. Polly bleef niet voor de maaltijd zelf, maar ze zag de kok hem trots wegdragen, alsof hij, en niet de berg, al het werk had gedaan.

When the first pot came up, steam poured out of it in a thick cloud, and the smell of slow-cooked meat and cabbage drifted across the whole clearing. Polly did not stay for the meal itself, but she watched the cook carry it away proudly, as if he, and not the mountain, had done all the work.