Tek Kişilik Masa

Mia küçük restorana dokuzdan hemen önce girdi. Yemek salonu neredeyse boştu. Beyaz önlüklü, yorgun gözlü bir garson köşedeki masayı işaret etti.

Mia walked into the small restaurant just before nine. The dining room was almost empty. A waiter with a white apron and tired eyes pointed at a corner table.

"Tek kişi mi?" diye sordu. Mia başını salladı. Her zaman yalnız seyahat ederdi ve yeni bir dilde yemek sipariş etmek onu hep biraz tedirgin ederdi. Menü tek sayfalık, el yazısı bir kağıttı.

"Just one?" he asked. Mia nodded. She always traveled alone, and she always felt a little nervous ordering in a new language. The menu was on a single sheet of paper, handwritten.

Anlamadığı bir kelimeyi işaret etti. Garson ilk kez gülümsedi. "Günün spesiyali," dedi yavaş İngilizceyle. "Büyükannemin tarifi. Deneyin. Beğenmezseniz başka bir şey getiririm."

She pointed at a word she did not understand. The waiter smiled for the first time. "Is the special of the day," he said in slow English. "My grandmother's recipe. Try it. If you don't like it, I bring something else."

Yemek ağır bir toprak kasede geldi. Sıcacık, sarımsaklı, içinde küçük ekmek parçaları vardı. Mia dikkatli bir ilk kaşık aldı ve başını kaldırdı. Garson bardan kolları kavuşturmuş onu izliyordu.

The food arrived in a heavy clay bowl. Hot, garlicky, full of small pieces of bread. Mia took a careful first spoonful and looked up. The waiter was watching from the bar with his arms crossed.

Ona başparmağını kaldırdı. Garson güldü, yanına geldi ve bardağını doldurdu. "İyi," dedi. "Yarın tekrar gelirsen içinde ne olduğunu söylerim."

She gave him a thumbs up. He laughed, walked over, and refilled her glass. "Good," he said. "Tomorrow you come back and I tell you what's in it."