Nummer zevenenveertig

Carla snijdt in haar hand. Ze wast af thuis. Ze gaat naar de kliniek. Ze krijgt een nummer: zevenenveertig.

Carla cuts her hand. She washes dishes at home. She goes to the clinic. She gets a number: forty-seven.

Het scherm toont eenendertig. De ruimte is vol. Een man leest een tijdschrift. Een vader houdt een baby vast. Een tiener kijkt naar zijn telefoon.

The screen shows thirty-one. The room is full. A man reads a magazine. A father holds a baby. A teenager looks at his phone.

De nummers veranderen langzaam: tweeëndertig, drieëndertig, zesendertig. Ze gaan niet op volgorde. Carla wacht.

The numbers change slowly: thirty-two, thirty-three, thirty-six. They do not go in order. Carla waits.

Na een uur toont het scherm zevenenveertig. Carla gaat naar binnen. De dokter kijkt naar haar hand. "Het is klein," zegt hij. "Maakt u het twee keer per dag schoon."

After one hour, the screen shows forty-seven. Carla goes in. The doctor looks at her hand. "It is small," he says. "Clean it two times a day."

Carla vertrekt. De ruimte is bijna leeg. De tiener is weg. De baby is wakker.

Carla leaves. The room is almost empty. The teenager is gone. The baby is awake.