அமூர்

ஆறாவது காலை, ரஷ்யாவின் தொலைகிழக்கு பகுதியை ஊடறுத்து ரயில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தது. தாய்காவின் இயல்பு மீண்டும் மாறிவிட்டது. இப்போது முக்கியமாக காணப்படும் மரங்கள் கொரியன் பைன், மஞ்சூரியன் ஆஷ், மற்றும் மங்கோலியன் ஓக். காடுகள் ரயிலிலிருந்தே நெருக்கமாக உணரப்பட்டது. சிறிய மரங்கள், பல்வேறு வகைகள், கீழே தழுவியுள்ள கொடி செடிகள். இது ரஷ்ய தொலைகிழக்கின் மிதவெப்ப மழைக்காடு, உலகின் மிக அதிக மழைபெறும் காடுகளில் ஒன்று.

On the sixth morning, the train was running through the Russian Far East. The taiga had changed character again. The dominant trees now were Korean pine, Manchurian ash, and Mongolian oak. The forest felt closer, somehow, even from the train. Smaller trees, more variety, a tangle of vines on the lower trunks. This was the temperate rainforest of the Russian Far East, one of the wettest forests in the world outside the tropics.

பாலி தனியாக இருந்தாள். பாவெல் இரண்டு இரவுகளுக்கு முன்பு உலான்-உடேவில் இறங்கிவிட்டார். சிப்பாய் வேறு ஒரு வண்டிக்கு மாற்றப்பட்டார். மேலும் இரண்டு பயணிகள் வந்தும் சென்றும் விட்டனர். மேலே படுக்கையில் புதியதாக வந்தவர் சுமார் ஐம்பது வயது கொண்ட மெலிந்த பெண், பெரும்பாலும் பகலில் தூங்கினாலும் இரவில் வாசிப்பார்.

Polly was alone in the compartment. Pavel had gotten off in Ulan-Ude two nights ago. The soldier had been transferred to a different carriage. Two more passengers had cycled through and gotten off at smaller stations. The new occupant of the upper bunk was a thin woman of perhaps fifty who slept most of the day and read at night.

மற்றொரு சரக்கு ரயில் எதிர் திசையில் கடந்து சென்றது. அது இரண்டாயிரம் மீட்டர் நீளமுடையது. மரக்கட்டைகள் ஏற்றிச் சென்றது. பாலி முப்பத்தி எட்டு பிளாட்பெட்களை எண்ணியபின் எண்ணுவதை நிறுத்தினாள்.

A single freight train passed in the opposite direction. It was nearly two kilometres long. It was carrying timber. Polly counted thirty-eight flatbeds before she stopped counting.

காபரோவ்ஸ்க் நகருக்கு ரயில் காலை நடுவில் வந்தது. காபரோவ்ஸ்க் அமூர் நதிக்கரையில் அமைந்துள்ளது, இது உலகின் எட்டாவது நீளமான நதி, ரஷ்யா மற்றும் சீனாவின் எல்லையை பெரும்பாலும் உருவாக்குகிறது. மேடையிலிருந்து, பாலி இரண்டு கட்டிடங்களுக்கிடையே நதியைப் பார்த்தாள். அது அகலமாக இருந்தது. அது வலுவான தேநீர் நிறத்தில் இருந்தது. மறுபுறம், மங்கலான காட்சியில், சீனா தென்பட்டது.

The train arrived at Khabarovsk in mid-morning. Khabarovsk sits on the Amur River, the eighth-longest river in the world, which forms much of the border between Russia and China. From the platform, Polly could see the river through the gap between two buildings. It was wide. It was the colour of strong tea. On the far bank, just visible through the haze, was China.

பாலி மேடையில் இறங்கினாள். ரயிலின் நீளத்தை நடைபயணம் செய்தாள். கால்களைப் பயன்படுத்துவது நல்லது.

Polly hopped down to the platform. She walked the length of the train. It was good to use her legs.

ஒரு ரஷ்ய தொலைகிழக்கு கொக்கு, நிலையம் அருகே உள்ள சிறிய சதுப்பு நிலத்தின் விளிம்பில் நின்றது. அது கருப்பு-வெள்ளை பறவை, கண் சுற்றி சிவப்பு நிறம் கொண்டது, சுமார் இரண்டு மீட்டர் உயரம், பல ரயில்களை பார்த்த அனுபவத்துடன் ரயிலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. பாலி தனது சிவப்பு தலையை அதற்கே திருப்பினாள். கொக்கு தன் தலையை திருப்பியது. பாலி அருகே சென்றாள். கொக்கு நகரவில்லை.

A Russian Far East crane was standing at the edge of a small marsh near the station yards. It was a black-and-white bird with red around its eye, almost two metres tall, watching the train with the patience of an animal that had seen many trains. Polly tilted her red head at it. The crane tilted its head back. Polly walked closer. The crane did not move.

ரஷ்ய தொலைகிழக்கு கொக்கு உலகின் அரிய கொக்குகளில் ஒன்று. சுமார் மூன்று ஆயிரம் மட்டுமே மீதமுள்ளது, பெரும்பாலும் அமூர் பள்ளத்தாக்கில் இனப்பெருக்கம் செய்கின்றன. இது நீண்ட, கவனமான காதல் நடனம் கொண்டது, அது மணிநேரங்கள் ஆகும், மனிதர்களுக்கு அது ஒரு மிகுந்த மரியாதையான செயலாகத் தோன்றும். பாலி முன் இருந்த கொக்கு நடனமாடவில்லை. அது காத்திருந்தது.

The Russian Far East crane is one of the rarest cranes in the world. There are perhaps three thousand of them left, breeding mostly in the Amur basin. It has a long, careful courtship dance that takes hours and looks, to humans, like an act of grave dignity. The crane in front of Polly was not dancing. It was waiting.

ஒரு நடத்துநர் விசில் ஊதினார். பாலி ரயிலுக்கு திரும்பினாள். கதவின் அருகே திரும்பி கொக்கை நோக்கினாள். கொக்கு இன்னும் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. பின்னர் அது தனது நீண்ட கழுத்தை மெதுவாக உயர்த்தி, அவளிடமிருந்து சதுப்புநிலத்திற்கு மெதுவாக நடந்தது.

A conductor blew a whistle. Polly hopped back to the train. She turned at the door and looked at the crane. The crane was still looking at her. Then it lifted its long neck very slowly and walked, in deliberate steps, away from her into the marsh.

ரயில் காபரோவ்ஸ்கை விட்டு தெற்கே திரும்பியது. பசிபிக் கடல் இப்போது ஏழு நூறு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் மட்டுமே இருந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே காடு அடர்த்தியாக வளர்ந்தது. ஒரு நதி தடத்தின் பக்கமாக ஒரு மணி நேரம் ஓடியது. பின்னர் அது மறைந்தது.

The train pulled out of Khabarovsk and turned south. The Pacific was less than seven hundred kilometres away now. The forest outside the window grew denser. A river ran beside the tracks for an hour. Then it was gone.

மதிய உணவுக்கூடத்தில் மதிய உணவின் போது, வெயிட்டர் பாலிக்கு ஒரு சிறிய தட்டு பெல்மேனி மற்றும் புளிப்பான கிரீமை கேட்டுக்கொள்ளாமல் கொண்டு வந்தார். கடந்த மூன்று நாட்களில் அவளுக்கு பிடித்ததை அவர் கண்டுபிடித்திருந்தார். பெல்மேனி மாட்டிறைச்சியுடன் இருந்தது. புளிப்பான கிரீம் கூர்மையானது. உணவுக்கூடத்தின் ஜன்னல் காட்சியில் கடைசி மலைத்தொடர் கடலுக்கு முன் இருந்தது.

In the dining car at lunch, the waiter brought Polly a small plate of pelmeni with sour cream, unasked. He had figured out, over the last three days, what she liked. The pelmeni were beef. The sour cream was sharp. The window of the dining car framed a line of dark hills on the horizon. The last range before the sea.

பாலியின் பிரிவில் இருந்த பெண் அவள் தினமும் வாசித்த புத்தகத்தை வாசித்துக்கொண்டிருந்தார், ஆனால் இப்போது பாதி முடிந்திருந்தது. சமோவர் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. ரயில் அதன் ஒலியை உருவாக்கியது. ஆறு நாட்கள் இது சாதாரணமாக மாறிவிட்டது. பாலி கவனித்தாள், இந்த ரயிலில் தான் அவள் வசிக்கிறாள் என ஒரு அமைதியான உணர்வு அவளுக்குள் உருவாகியிருந்தது.

The woman in Polly's compartment was reading the same book she had been reading every night, but now she was halfway through. The samovar was running. The train made its rhythm. Six days of it had become normal. Polly noticed that she had begun to feel, in some quiet way, that this train was where she lived.