De Amoer

Op de zesde ochtend reed de trein door het Russische Verre Oosten. De taiga had opnieuw van karakter veranderd. De dominante bomen waren nu Koreaanse dennen, Mantsjoerijse es en Mongoolse eik. Het bos voelde dichterbij, op de een of andere manier, zelfs vanuit de trein. Kleinere bomen, meer variatie, een wirwar van wijnstokken op de lagere stammen. Dit was het gematigde regenwoud van het Russische Verre Oosten, een van de natste bossen ter wereld buiten de tropen.

On the sixth morning, the train was running through the Russian Far East. The taiga had changed character again. The dominant trees now were Korean pine, Manchurian ash, and Mongolian oak. The forest felt closer, somehow, even from the train. Smaller trees, more variety, a tangle of vines on the lower trunks. This was the temperate rainforest of the Russian Far East, one of the wettest forests in the world outside the tropics.

Polly was alleen in het compartiment. Pavel was twee nachten geleden in Oelan-Oede uitgestapt. De soldaat was overgeplaatst naar een andere wagon. Twee andere passagiers waren gekomen en gegaan bij kleinere stations. De nieuwe bewoner van de bovenste kooi was een magere vrouw van misschien vijftig die het grootste deel van de dag sliep en 's nachts las.

Polly was alone in the compartment. Pavel had gotten off in Ulan-Ude two nights ago. The soldier had been transferred to a different carriage. Two more passengers had cycled through and gotten off at smaller stations. The new occupant of the upper bunk was a thin woman of perhaps fifty who slept most of the day and read at night.

Een enkele goederentrein passeerde in de tegenovergestelde richting. Hij was bijna twee kilometer lang. Hij vervoerde hout. Polly telde achtendertig wagons voordat ze stopte met tellen.

A single freight train passed in the opposite direction. It was nearly two kilometres long. It was carrying timber. Polly counted thirty-eight flatbeds before she stopped counting.

De trein arriveerde halverwege de ochtend in Chabarovsk. Chabarovsk ligt aan de Amoer, de achtste langste rivier ter wereld, die een groot deel van de grens tussen Rusland en China vormt. Vanaf het perron kon Polly de rivier zien door de opening tussen twee gebouwen. Hij was breed. Hij had de kleur van sterke thee. Aan de overkant, net zichtbaar door de nevel, lag China.

The train arrived at Khabarovsk in mid-morning. Khabarovsk sits on the Amur River, the eighth-longest river in the world, which forms much of the border between Russia and China. From the platform, Polly could see the river through the gap between two buildings. It was wide. It was the colour of strong tea. On the far bank, just visible through the haze, was China.

Polly sprong naar beneden op het perron. Ze liep de lengte van de trein. Het was goed om haar benen te gebruiken.

Polly hopped down to the platform. She walked the length of the train. It was good to use her legs.

Een kraanvogel uit het Russische Verre Oosten stond aan de rand van een klein moeras bij de rangeerterreinen van het station. Het was een zwart-witte vogel met rood rond zijn oog, bijna twee meter hoog, die de trein bekeek met de geduldige blik van een dier dat al vele treinen had gezien. Polly kantelde haar rode hoofd naar de vogel. De kraanvogel kantelde zijn hoofd terug. Polly liep dichterbij. De kraanvogel bewoog niet.

A Russian Far East crane was standing at the edge of a small marsh near the station yards. It was a black-and-white bird with red around its eye, almost two metres tall, watching the train with the patience of an animal that had seen many trains. Polly tilted her red head at it. The crane tilted its head back. Polly walked closer. The crane did not move.

De kraanvogel uit het Russische Verre Oosten is een van de zeldzaamste kraanvogels ter wereld. Er zijn er misschien nog drieduizend over, die voornamelijk in het Amoerbekken broeden. Hij heeft een lange, zorgvuldige hofmakerijdans die uren duurt en die, voor mensen, als een daad van ernstige waardigheid lijkt. De kraanvogel voor Polly was niet aan het dansen. Hij wachtte.

The Russian Far East crane is one of the rarest cranes in the world. There are perhaps three thousand of them left, breeding mostly in the Amur basin. It has a long, careful courtship dance that takes hours and looks, to humans, like an act of grave dignity. The crane in front of Polly was not dancing. It was waiting.

Een conducteur blies op een fluitje. Polly sprong terug naar de trein. Ze draaide zich om bij de deur en keek naar de kraanvogel. De kraanvogel keek nog steeds naar haar. Toen hief hij zijn lange nek heel langzaam op en liep, in bedachtzame stappen, van haar weg het moeras in.

A conductor blew a whistle. Polly hopped back to the train. She turned at the door and looked at the crane. The crane was still looking at her. Then it lifted its long neck very slowly and walked, in deliberate steps, away from her into the marsh.

De trein vertrok uit Chabarovsk en draaide naar het zuiden. De Stille Oceaan was nu minder dan zevenhonderd kilometer verderop. Het bos buiten het raam werd dichter. Een rivier liep een uur lang naast de sporen. Toen was hij verdwenen.

The train pulled out of Khabarovsk and turned south. The Pacific was less than seven hundred kilometres away now. The forest outside the window grew denser. A river ran beside the tracks for an hour. Then it was gone.

In de restauratiewagen tijdens de lunch bracht de ober Polly een klein bordje pelmeni met zure room, zonder dat ze erom had gevraagd. Hij had de afgelopen drie dagen ontdekt wat ze lekker vond. De pelmeni waren van rundvlees. De zure room was scherp. Het raam van de restauratiewagen omlijstte een rij donkere heuvels aan de horizon. De laatste bergketen voor de zee.

In the dining car at lunch, the waiter brought Polly a small plate of pelmeni with sour cream, unasked. He had figured out, over the last three days, what she liked. The pelmeni were beef. The sour cream was sharp. The window of the dining car framed a line of dark hills on the horizon. The last range before the sea.

De vrouw in Polly's compartiment las nog steeds hetzelfde boek dat ze elke nacht las, maar nu was ze halverwege. De samovar stond aan. De trein maakte zijn ritme. Zes dagen ervan waren normaal geworden. Polly merkte dat ze op een stille manier begon te voelen dat deze trein was waar ze woonde.

The woman in Polly's compartment was reading the same book she had been reading every night, but now she was halfway through. The samovar was running. The train made its rhythm. Six days of it had become normal. Polly noticed that she had begun to feel, in some quiet way, that this train was where she lived.