The Glow Your Skin Never Stops Emitting

Sit in a dark room and you will, nonetheless, continue to emit light. Your skin glows faintly and without pause, and the phenomenon has nothing to do with body heat.

Ga in een donkere kamer zitten en toch blijf je licht uitstralen. Je huid gloeit zwak en onophoudelijk, en het fenomeen heeft niets met lichaamswarmte te maken.

A Japanese team established this in two thousand and nine. They placed volunteers, stripped to the waist, inside a light-tight chamber and trained an extraordinarily sensitive camera on them for stretches of twenty minutes at a time. The camera registered a steady, patchy luminescence rising off the skin, most pronounced around the face. The glow is an incidental product of ordinary cellular chemistry: reactions involving oxygen release, as they proceed, single particles of light.

Een Japans team stelde dit in tweeduizendnegen vast. Ze plaatsten vrijwilligers, ontbloot tot aan het middel, in een lichtdichte kamer en richtten een buitengewoon gevoelige camera op hen, telkens twintig minuten lang. De camera registreerde een gestage, vlekkerige gloed die van de huid afkwam, het sterkst rond het gezicht. De gloed is een toevallig bijproduct van gewone celchemie: reacties waarbij zuurstof betrokken is, geven tijdens hun verloop losse lichtdeeltjes af.

There is a catch, and it accounts for why nobody had noticed before. The light is roughly a thousand times fainter than the dimmest thing a human eye can register. You are never going to see it, nor is anyone else. The same study found that the glow rises and falls across the day, weakest in the morning and strongest in the late afternoon, which suggests that your face is keeping to a schedule of its own.

Er zit een addertje onder het gras, en dat verklaart waarom niemand het eerder had opgemerkt. Het licht is ruwweg duizend keer zwakker dan het zwakste wat een menselijk oog kan waarnemen. Jij gaat het nooit zien, en niemand anders ook. Dezelfde studie ontdekte dat de gloed gedurende de dag stijgt en daalt, het zwakst in de ochtend en het sterkst aan het einde van de middag, wat erop wijst dat je gezicht zijn eigen tijdschema aanhoudt.