The Wall That Climbs the Mountain

Today Polly visits the great wall. It begins at the edge of the town. Then it climbs straight up the mountain, with tower after tower, like giant stone stairs. Berta walks with her to the first gate. Then the marten goes home. Climbing is for birds, she says.

Vandaag bezoekt Polly de grote muur. Hij begint aan de rand van de stad. Dan klimt hij recht de berg op, met toren na toren, als een reuzentrap van steen. Berta loopt met haar mee tot de eerste poort. Dan gaat de marter naar huis. Klimmen is voor vogels, zegt ze.

The wall is very, very old. More than a thousand years ago, a Berber family called the Banu Razin ruled this town. The town still carries their name. They built the first walls and the square stone watchtower at the top of the ridge.

De muur is heel, heel oud. Meer dan duizend jaar geleden regeerde een Berberse familie, de Banu Razin, over deze stad. De stad draagt nog steeds hun naam. Zij bouwden de eerste muren en de vierkante stenen wachttoren boven op de kam.

Polly flies up to the watchtower and lands on the edge. From here the town looks tiny, all pink roofs inside the river's loop. In a shady corner sits a big eagle owl. He is sleeping after his night work. He opens one orange eye and says hello.

Polly vliegt omhoog naar de wachttoren en landt op de rand. Vanaf hier lijkt de stad piepklein, allemaal roze daken in de lus van de rivier. In een schaduwhoekje zit een grote oehoe. Hij slaapt na zijn nachtwerk. Hij opent een oranje oog en zegt hallo.

Polly stays a long time and watches the clouds move over the mountains. This tower has watched for a thousand years, she thinks. On the way down she says thank you to the wall. The wall says nothing. Walls are quiet workers.

Polly blijft lang zitten en kijkt hoe de wolken over de bergen trekken. Deze toren kijkt al duizend jaar, denkt ze. Op de weg naar beneden zegt ze dankjewel tegen de muur. De muur zegt niets. Muren zijn stille werkers.