De geschilderde dieren van de rode rotsen

Vandaag vliegt Polly de stad uit, het bos in. Hier zijn de rotsen niet roze maar dieprood. Wind en regen hebben ze rond en glad gemaakt, als golven van steen tussen de dennenbomen. Een rode eekhoorn laat een dennenappel op haar hoofd vallen. Het is haar manier om hallo te zeggen.

Today Polly flies out of the town, into the forest. Here the rocks are not pink but deep red. Wind and rain have made them round and smooth, like waves of stone between the pine trees. A red squirrel drops a pine cone on her head. It is her way of saying hello.

De eekhoorn brengt Polly naar een lage rotsnis. Op de rode steen staan schilderingen. Ze ziet herten met grote geweien en wilde geiten die springen. De kleuren zijn nu oud en zacht, maar de dieren zien er nog steeds levend uit.

The squirrel takes Polly to a low rock shelter. On the red stone there are paintings. She sees deer with big antlers and wild goats that jump. The colors are old and soft now, but the animals still look alive.

Mensen schilderden deze dieren duizenden jaren geleden. Tegenwoordig zijn de schilderingen beschermd als werelderfgoed. Polly vindt een geschilderde vogel met open vleugels. Ze kijkt er heel lang naar. Een vogel, geschilderd door voorzichtige mensenhanden, zo heel veel jaren geleden.

People painted these animals thousands of years ago. Today the paintings are protected as world heritage. Polly finds a painted bird with open wings. She looks at it for a very long time. A bird painted by careful human hands, so very many years ago.

In de avond gloeien de rode rotsen als vuur. Een echt hert stapt uit het bos, kijkt rond en verdwijnt weer. De schilderingen en het bos vertellen nog steeds hetzelfde verhaal, denkt Polly.

In the evening the red rocks glow like fire. A real deer steps out of the forest, looks around, and disappears again. The paintings and the forest still tell the same story, Polly thinks.